Verwijzend naar een citaat van Theodor Adorno: "Die wahre Sprache der Kunst ist sprachlos”, of zoals Willem Vermandere zegt: ” Teveel woorden vermoeit de waarheid”, zouden mijn werken voor zichzelf moeten spreken, maar ik ga toch proberen mijn visie kort te verwoorden. Ik hou er niet van om mijn werken een titel te geven. De titel duwt de toeschouwer in een bepaalde richting. Ik wil de zaken niet te expliciet stellen. Er moet zoveel mogelijk ruimte zijn voor een eigen interpretatie van de toeschouwer. Ik reik hem een sfeer aan, in de hoop dat hij die met zijn eigen denken en gevoelswereld aanvult.
Mijn vertrekpunten zijn langs de ene kant jeugdervaringen uit Oostende die terug naar boven komen door bepaalde situaties en de vraag waarom ze nu terug opduiken. Deze gevoelens leven zo sterk in mij dat ik ze ergens kwijt moet. Langs de andere kant bedenkingen bij of confrontaties met onze huidige consumptiemaatschappij. De domeinen die mij raken zijn de natuur, leven en dood, de aftakeling van de mens en de maatschappij. Er zit een zeker dualiteit in mijn werk. Enerzijds maak ik emotionele werken waarbij het materiële aspect, de vormgeving hoofdzakelijk aanwezig is. Anderzijds onderzoek ik het banale waarbij de gedachte, het concept en het proces belangrijker zijn. Ik wil me niet vastpinnen. Ik wil werken met een open horizon. Voor mij is eenvormigheid hetzelfde als dood, verschil zorgt voor leven. Ik kies mijn materiaal in functie van de ervaring of het gevoel dat ik wil uitdrukken. Ze komen in mijn leven, raken mij en ik probeer daarmee om te gaan, ze te verwerken. Het is een beeldend veruiterlijken van gevoelens en stemmingen. Soms zegt men dat emoties ons beoordelingsvermogen vertroebelt, dat gevoelens onze redeneringen saboteren, dat sentiment inzicht uitsluit en sentimentaliteit de actieve geest verlamt. Maar is het ook niet zo dat wanneer je gevoelig bent, je de indrukken van buiten sneller waarneemt? Bij maatschappelijke observaties en confrontaties benut ik eerder een eenvoudig beeldend middel om zo dicht mogelijk bij de alledaagse werkelijkheid, bij de banaliteit te komen. Ik wil dat de toeschouwer het aangereikte idee zelf in gedachte verwerkt. In tegenstelling tot de emotionele creaties waarbij het object bij de toeschouwer naast een emotie vooral een visuele verwondering teweeg brengt, moet de toeschouwer nu effectief meer inhoudelijk actief bezig zijn.