|
Paul Ryheul | terug | ||||
| Over het werk van Paul Ryheul “Ik noem de ingrediënten: de confrontatie van nieuw en gaaf met gevonden en verweerd, de opstelling van grijswaarden tegen andere grijswaarden, van vlakken tegen volumes, de vibrerende kleurpartijen. Opvallend in zijn werk is het uitgebreide arsenaal aan materialen. Het gedweeë lood of papier, de objets trouvés uit de stad of de natuur, scherven, fotofragmenten, frottagetechnieken. Heel dikwijls worden al die elementen verbonden met geschrijf of tekst en hij maakt bewust een wezenlijk onderscheid tussen die twee; woorden of tekst in een plastisch werk kunnen net zo goed literair als picturaal worden aangewend. Poëzie is prominent aanwezig in het werk van Paul Ryheul. Niet alleen de poëzie van de leesbare tekst; ook niet alleen de nog sterkere poëzie van de onleesbare tekst die als verhullende of verhalende gordijntjes over de werken hangt; maar vooral de poëzie van het abstracte beeld zelf: het dode takje dat zijn levensverhaal doet aan het nooit geleefde lood, de kleurprikjes of kleurvelden die het waardeloze materiaal tot spreken dwingen, de vivante draadstructuren die de koele geometrie van balkjes en piramiden in alle stilte bevragen; in alle stilte, zo van "zeg eens, die regels van de kunst…" In recent werk heeft Paul besloten om de schildertoer op te gaan. Als schilder moet ik eerlijk zijn: dit werk slaat me met verstomming. Hier is voelbaar hoe de kunstenaar al jaren zoekt naar het creëren van oppervlaktespanning, hoe hij de huid van een formaat beroert als een verliefde jongeling, met een hand vol warmte. En net zoals in zijn assemblages verstaat hij ook hier de kunst om op het juiste moment te stoppen (want bij kunst is dàt de kunst). Of om met een laatste minimale ingreep de compositie of het evenwicht volkomen te maken. Een ingreep als b.v. een scheurtje in een stukje papier, een lijntje dat schaduw afwerpt." (Jef Vromant) |
 |
 |
 |
 |
||
| Recuerdo in | Wachten op niets | Delhi | Feiten | ||