Wouter van de Koot (1978) baseert zijn werk op beelden, verhalen en personages uit literatuur, film, theater en de actualiteit. Als model gebruikt hij hiervoor vaak zichzelf of mensen uit zijn naaste omgeving. Hij is geïnteresseerd in het spanningsveld tussen macht en onmacht, liefde en lust, vertrouwen en verraad, hoop en wanhoop.
Vaak bevinden de personages zich in een situatie waarin zij zelf de macht niet meer in handen hebben. Dit leidt tot werk dat dramatisch van aard is en zich focust op de menselijke emoties. Van de Koot laveert hierbij steeds tussen de brute realiteit en een geïdealiseerde romantiek. Hij gebruikt diverse technieken naast en door elkaar. Ook voelt hij zich niet gebonden aan één stijl.