Waarom ik bijna uitsluitend realistische stillevens schilder:
De behoefte een voorwerp zo te schilderen dat bij de toeschouwers de indruk ontstaat het voorwerp te kunnen vastnemen, zou een reden kunnen zijn. Er is echter nog een andere optie. De uitdaging het zogezegde "dode" voorwerp te doorgronden is veel indringender. Het is dan ook boeiender als de dingen een geschiedenis hebben. Voorwerpen die soms in talloze handen geweest zijn krijgen een "patine", een huid bijna.
Ik stel mij dus vragen: Wat is met dit object al niet gebeurd, waar heeft het verbleven, waarvoor werd het gebruikt, enz? Die lagen losweken en doordringen tot de kern, tot de ziel van het voorwerp. Dat is het boeiend aspect bij het schilderen van een stilleven. Dat doordringen gebeurt door de soms wekenlange confrontatie of "dialoog" met de dingen. Want het schilderen van stillevens is, althans voor mij, een zeer intense, dikwijls langdurige en geconcentreerde bezigheid. Het is een soms vreemde ervaring, bij het voortdurende speurwerk, wat de voorwerpen in zich dragen. Fruit of groenten zijn andere boeiende elementen. Daar wil ik het lezen zelf laten aanvoelen. De "onderhuidse" spanningen veroorzaakt door de sappen laten aanvoelen is een andere uitdaging. Als een toeschouwer de reuk of de smaak ervaart bij het zien van dergelijke werken dan denk ik dat mijn poging geslaagd is.
Wat "beelden uit een stad", al dan niet binnen- of buitenkant van een gebouw betreft, zijn voor mij ook een soort stillevens. Het zijn evengoed stilstaande dingen. De invulling is wel enigszins anders, maar het zijn voor mij ook voorwerpen die met hun eigen geschiedenis beladen zijn. Die moeten dus ook met de nodige omzichtigheid benaderd worden. Ook daar is het een uitdaging het geheim achter het oppervlak te ontdekken.
De ultieme reden die mij bij dit alles drijft is de toeschouwer uit te nodigen om te kijken naar die banale dagelijkse voorwerpen of gebouwen die ons omringen. Wat het licht daarmee doet, hoe de vormen en de kleuren zich tegenover elkaar verhouden en ook hoe "mooi" dat alles kan zijn. Voorwaarde is dat men bereid is te "kijken", om uiteindelijk te "zien" .
"Schoonheid" in de kunst moet ook in de 21e eeuw mogelijk zijn (er is al zoveel lelijkheid in al zijn vormen rondom ons) evenals dit was in de 16e en 17e eeuw. Mijn hoop is dan ook dat mijn werken de nodige rust uitstralen om de dagelijkse stress even te doen vergeten.