“Het werk van Chris Vermeulen vormt als het ware een drie-eenheid die op het eerste gezicht niet zo vlug te ontdekken valt. Toch loopt door al haar schilderijen, collages en tekeningen, hoe verschillend ook, een volgehouden visie, kleur- en lijnenspel, wat aan haar kunst een zeer persoonlijk karakter geeft. Enerzijds worden we hier geconfronteerd met een reeks klassiek aandoende werken. Ze vertonen allen een sterk doch ingehouden koloriet. Zijn de contrasten gewild, dan doen ze geenszins afbreuk aan het innig-diepe dat in elk onderwerp verscholen ligt. Telkens gaat er iets mysterieus van uit, wat geen afbreuk doet aan de werkelijkheid, d.w.z. een werkelijkheid zoals ze door haar ervaren wordt. Anderzijds krijgt het geheimzinnige, het mystieke de gelegenheid wanneer ze ons meevoert naar de talrijke semi-moderne werken o.a. pastels waarin we het 'leitmotiv' aantreffen, de synthese die voor Chris Vermeulen zo belangrijk is en waarmee ze tevens een gedeelte van haar ziel blootlegt. Is het waar dat deze doeken door niemand anders dan een vrouw zouden kunnen zijn gemaakt? Alles wat de vrouw tot mysterie maakt is erin terug te vinden, maar zijn ze tevens ook niet de spiegeling van het eigen innerlijk van de schepper? Het exotisch kader draagt in niet geringe mate bij tot de algeheel intimistische sfeer die nog verhoogd wordt door het ten tonele voeren van zuiderse of oosterse types. Toch zijn het slechts symbolen en het is de vraag of de toeschouwer niet om de tuin wordt geleid. Bij nader inzicht blijken het slechts maskers te zijn die, omgeven door mooie attributen niets onthullen en duidelijk maken dat, ondanks alles, de vrouw zich niet blootgeeft. Met dit thema begeeft Chris Vermeulen zich op weinig gebruikte paden die onmiskenbaar op een feministische manier worden betreden.”
(Hector Van Gysel, 1992)