Werk 1 'Ingang'

Dit werk bevindt zich te Huizingen, Torleylaan 13 (Belgium) en is aangebracht op de gevel van het sociaal huis van Beersel.

 

Het werk situeert zich op een abstract niveau en heeft herkenbare raakpunten. Met het visueel ritme van wit/zwart (dag/nacht) geeft de maker een teken van wanhoop, na elke dag komt steeds weer een donkere nacht, na elke verbetering volgt er een terugval. Het werk heeft dan ook een overwegend duistere toon waarbij het ontbreken van kleur in fel contrast staat met het werk van Philippe Van Snick, dat reeds aanwezig was op de site en dat wel een duidelijk intentioneel karakter kent.

 

Deze incoherentie is een krachtige getuigenis dat de maatschappij op korte tijd drastisch veranderd is, van een tijdperk van kleur en overvloed (era Van Snick) tot een tempus waarin soberheid overheerst maar vooral waar de tegenstellingen in de maatschappij, zoals arm versus rijk, zijn gaan overheersen en de kleur zich uit het dagelijkse leven heeft teruggetrokken (huidige tijd).

Doordat het zich geenszins op een klassieke manier als kunstwerk op de site integreert maar de aanschouwer ook een rechtstreeks gebruikswaarde schenkt, namelijk de expliciete verwijzing naar de entree van het gebouw, brengt het werk een zeker dynamisme tussen de andere meer statische elementen die het omringen, zoals bijvoorbeeld het pand zelf, de kiezels of de klinkers van het plein. De samenwerking met de schrijnwerker is interessant voor de kunstenaar en brengt de wisselwerking tussen beeldende kunst en respect voor traditie in het werk. Het voorstel brengt op een subtiele manier een vernuftig spel van associaties zowel fysiek als inhoudelijk met de site en haar opdracht. De breedte van de muur koppelen aan het geleiden van de bezoekers via de compositie, dat niet enkel een moment in het leven van een individuele bezoeker kan verbeelden, ‘de vlucht vooruit’, maar ook de passage van buiten naar binnen, een aanknopingspunt met zowel heden en verleden en door de pijl, de continuïteit ook met de toekomst.

Deze pijl die centraal staat in het werk en het zelf volledig opeist, is een oeroud visueel symbool dat refereert aan de vooruitgang van de mens. Deze progressie kan begrepen worden op een individueel niveau, waarbij het betreden van het gebouw voor de bezoeker duidelijk maakt dat er verbetering te verwachten valt, maar ook op een hoger niveau, als een duidelijke verwijzing naar de vooruitgang van de samenleving. Op die manier biedt het werk ook een zekere vorm van hoop, omdat het duidelijk stelt dat er een uitweg is uit de duale, wit-zwarte, maatschappij.

Het paneel is eenvoudig, abstract, en ook duidelijk eenzijdig en monoverseel: de betekenis van de pijl kan immers moeilijk verkeerd verstaan worden en dit door de duidelijke aanwezigheid van het woord ‘ingang’. Hierdoor sluit de maker expliciet mensen uit andere culturen uit. Ze kunnen zich er niet in vinden want de samenhang van de letters presenteert de toeschouwer een duidelijke voorwaarde en voorkennis van de taal. Ook hier weer zien we dus een signaal naar de tendensen in onze maatschappij waarbij exclusie continu onderhuids present is. Het is, ook weer in tegenstelling tot het werk van Van Snick, geen speels paneel, maar eerder saai zonder enige wisselwerking tussen vorm en kleur. In verschillende omstandigheden en bij diverse lichtinvallen blijft het werk gelijk en de hoofdelementen, namelijk de pijl en de letters, blijven op elk moment alle aandacht opeisen. Men kan er niet aan ontsnappen. Net zoals men ook aan de tendensen en de richting van de maatschappij als individu niet kan ontsnappen. De richting is bepaald en zal gevolgd worden.

De pijl probeert op de simpelste wijze deze waarheid te weerspiegelen: een inktzwarte tint, nacht, donker … met daaronder de niet mis te verstane boodschap: ‘ingang’. Nog opvallender dan het aanwezige paneel is echter het werk dat afwezig is en blijft, met name het tweede logische paneel ‘uitgang’, zoals een bruid die afwezig blijft op haar eigen huwelijksfeest en de bruidegom verweesd achter laat. De maker maakt hiermee zijn statement duidelijk op de meest visuele manier, namelijk via complete leegte. De boodschap is duidelijk: Het individu staat machteloos tegenover de teneur van de samenleving. Er is geen uitgang, geen uitweg!

jaartal: 2015

illustreren, tekenkunst, toegepast grafiek


Hieronder kan je commentaar geven op het werk: 
(Je tekst zal hieronder verschijnen, na het inloggen bij een van de sociale media of Disqus)

comments powered by Disqus

Ma roen

Werk 4 'Logo Maroen'

Werk 3 'Lac Leman'

Werk 1 'Ingang'

Werk 7 'De File'

Werk 5 'Landende Vogel'

Werk 2 'Groene wagen'