Atelierplunjes

Hoe ziet jouw atelieroutfit eruit? In welke schort of broek kan je morsen en tegelijk ongeremd je inspiratie kwijt? Op onze oproep volgde een salvo foto’s met overalls, hemden en broeken vol verfspatten, strepen en andere sporen van intens creatief aan de slag zijn. Hier een greep uit de beelden van favoriete outfits.

Angéline Catteeuw

Angéline Catteeuw: 'Dit is mijn schilderbroek: op verschillende plaatsen is de stof weggesleten, maar door de lagen verf blijft de broek aaneenhangen 😌.'

Nintya Vanhove
Mir Van Nyvelseel

Nintya Vanhove: ‘Deze salopette is mijn ‘companion’ in het atelier en altijd klaar om mij en mijn kleren te beschermen. Alleen al mijn tenue aandoen brengt me in de juiste stemming om productief te zijn. Toen mijn vriend vorige week vroeg of hij mijn outfit mocht lenen om muren te verven moest ik hem teleurstellen: ik wilde niet dat hij mijn kleurenpalet zou verpesten.’

Mir Van Nyvelseel: 'Een korstig kledingstuk. Het heeft al meer dan vijfentwintig dienstjaren achter de rug. Een dikke laag verf, was, lijm, pigment, papierpulp …  stijf als een harnas. Met een grote zak waar ik altijd iets kwijt kan wat ik niet onmiddellijk nodig heb of waar ik even geen plaats voor heb. Een schatkamer van rommel waar ik soms dingen in terug vind die ik al lang verloren waande. Deze schort is bijna een talisman geworden. Ik begin nooit te werken zonder hem aan te trekken.’

Ken Meersman
Matthieu Lobelle

Ken Meersman: 'Dit is mijn overall in dromenland. De foto laat zien dat zelfs als ik mijn outfit niet draag, het denkproces doorgaat. 😀 🤪 De spatten, taperesten en dergelijke tonen hoe intensief alles soms kan zijn. Eenmaal in de flow krijgt de overall er, net als het canvas, flink van langs. Het is leuk om te zien dat de overall hoe langer hoe meer 'ingevuld' geraakt.'

Matthieu Lobelle: 'Winter lente zomer herfst: we blijven het hele jaar doorwerken.'

Ann Leemans
Martine Vivey

Ann Leemans: 'Eindeloos morsen zit er niet in, maar deze schort geeft mij als fijnschilder voldoende bewegingsvrijheid.'

Martine Vivey: 'Dit vestje draag ik al meer dan 10 jaar tijdens het lassen, smeden, slijpen, branden, kortom alle werkzaamheden tijdens het maken van een beeld. Het is een super vestje. Veilig, vuurbestendig en gemaakt in een soepel leder zodat het toch comfortabel werken is. Het draagt de sporen van het vele werk.'

Luc Barbier
Wivina Ockier

Luc Barbier: 'Dit jasje symboliseert het Co-Art collectief J&B, daar waar de sluiting in elkaar haakt. Een besloten collectieve plaats waar de individuen samenkomen in twijfel, bewustzijn, kennis en creativiteit... een plaats waar een manier van gebalanceerd leven en creëren kan ontstaan. Maar evengoed is het een verwijzing naar yin en yang, twee tegengestelde principes of krachten waarvan alle aspecten van het leven en het universum doordrongen zijn. Het werk bestaat uit twee helften van een kostuumjasje die met een kettingsluiting aan elkaar zijn gehaakt. Het bestaat al sinds het begin van ons Co-Art collectief.'

Wivina Ockier: 'Zwarte schort met knoop vooraan. Achteraan is voor de keuken. Stevige snok aan de linten en we beginnen eraan.'

Brigitte Swennen
Tania Van Hoofstadt

Brigitte Swennen: 'Ik kreeg dit atelierplunje van mijn vriendin-pottenbakster Heleen Franck, naar aanleiding van onze eerste deelname samen aan Buren bij kunstenaars in 2019.'

Tania Van Hoofstadt: 'Mijn favoriete werkkledij zijn mijn salopette en gestreepte trui. Deze salopette in jeans is de winterversie, ze zit gewoon lekker los. Bij hogere temperaturen vervang ik deze door een gelijkaardig model in een lichtere stof. Nooit gedoe met ritsen en riemen, vrij bewegen is belangrijk terwijl ik bezig ben. De gestreepte trui is een onmisbaar stuk .... niet enkel in mijn atelier.'

Sabine Oosterlynck
Linda Thuys

Sabine Oosterlynck: 'Deze lichtgroene trench coat begeleidt me al sinds 2014 in performances. De trenchcoat is mijn werktenue, maar zorgt mee voor focus en bescherming, en ondersteunt de betekenislagen en het kleurenpalet waarmee ik werk. De laatste performance 'drop & take' tijdens de tentoonstelling 'Als ich can ' bij BLANCO, was bedoeld als afscheidsritueel van dit artefact, de twijfel of hij nog nodig is om me te ondersteunen in mijn performances en projecten en of er nieuwe paden bewandeld kunnen worden zonder deze trench coat... 
Letterlijk hing ik de trench coat aan een haak aan de muur en liet ik hem met tussenpozen weer vallen. Op de grond lag er een hoop groene kleipoeder in de tint van de trenchcoat, op die manier liet ik sporen na in de klei en liet de trench coat zijn kleur zien en transformeerde het in een sculptuur. Dit deed ik gedurende verschillende momenten, altijd weer opnieuw ophangen en laten vallen.
Hij is een noodzakelijk element geweest in mijn persoonlijke en artistieke ontwikkeling, door de jaren heen.'

Linda Thuys: 'Ongeveer 10 jaar geleden, zijn we met z’n 5 samen beginnen schilderen , in een zaaltje boven een café. Dat was een leuke tijd, iedereen deed zijn ding, maar we konden altijd raad vragen aan elkaar. We kochten elk een schort en schreven onze naam op de schort van de andere, dus iedereen liep met 4 namen op zijn witte schort. De namen zijn er ondertussen wel afgewassen, en 1 vriendin is ondertussen overleden, maar wat hebben we plezier gemaakt, en ook regelmatig samen tentoon gesteld. Ondertussen zijn we elk onze eigen weg gegaan, maar we houden nog altijd contact, en ik draag mijn schort nog altijd tijdens het schilderen in mijn eigen atelier.'