De keuze van Maen Florin

Vanessa Van Meerhaeghe en Jessie Georges

Maen Florin maakt o.a. koppen in keramiek, die ze niet als portretten, maar als archetypes beschouwt. Ze geeft ze, groter dan levensecht, rechtstreeks in de klei vorm en beschildert ze met glazuur. We vroegen haar om een kijkje te nemen op ons platform Beeld en op zoek te gaan naar beelden die haar raken. Ze koos voor werken van Vanessa Van Meerhaeghe en Jessie Georges.

Dit werk maakt deel uit van de serie ‘In the middle of somewhere’. Figuren zijn uit hun context getrokken en in 'het hol van Pluto' beland. Ze horen er niet echt thuis, maar zijn tegelijkertijd bevrijd. Het zijn de eerste werken waarin ik overging van ‘fashion art’, waarin een modefiguur centraal staat, naar het schilderen van een scène. Ik gebruikte acrylverf op doek en bouwde het schilderij op in meerdere lagen.

Ik studeerde modeontwerp aan het KASK in Gent en werkte jarenlang als ontwerpster. De modewereld heeft nog altijd een grote invloed op mijn werk. De grote namen uit de mode vormen een bron van inspiratie, maar ik laat me ook beïnvloeden door portretschilders als Chantal Joffe, Elisabeth Peyton, en Alice Neel. Ook het werk van Matisse vind ik inspirerend. Daarnaast hou ik van natuur en natuurthema’s en haal ik inspiratie uit trektochten. Ik woonde enkele jaren in West-Afrika. Misschien voel je dat ook wel in mijn werk. Al is het maar omdat er nogal wat palmbomen of tropische scenes in opduiken.

Mijn stijl is heel vrouwelijk, elegant en kleurrijk maar mijn ‘meisjes’ zien er wel eerder streng, nostalgisch of zelfs triest uit. Ik hou van het contrast tussen die sfeer en de kleurrijke, gewaagde patronen. Het lijkt wat op het combineren van twee werelden.

JESSIE GEORGES
Secrecy (underwear) 23

Assemblage, textiel

Maen Florin:
'Dit werk lijkt kinderlijk naïef, maar ik vind het vooral zuiver en direct. De kracht schuilt in de eenvoud. Verrassend met hoe weinig middelen de kunstenaar suggestief weet te zijn.'

In de serie ‘Secrecy’, waarvan dit werk deel uitmaakt, herleid ik kleding tot een lijn. Enkel de naden van het ondergoed blijven over en de functie van de kleding - het beschermen en verbergen - vallen weg. Met deze reeks stel ik vragen bij hoe mensen gezien en geanalyseerd worden door een uiterlijke verschijning: in dit werk is het een meisje. Er wordt niet gekeken naar de ‘essentie’ van een mens, eerder naar hoe die persoon past binnen bepaalde structuren. Daarbij gaat een essentie verloren: geheimen, het onbewuste, het spontane, het onverklaarbare. Daardoor staan de beelden die ik maak vaak kritisch tegenover de cultuur waarin we ons bewegen.

Ik werk de laatste jaren steeds meer met bestaande voorwerpen. Tijdens mijn studies onderzocht ik verschillende kunstvormen, van audiovisueel werk tot keramiek. Later maakte ik meer ruimtelijk werk en installaties. Al blijven tekenen en fotograferen wel de basis.
Bij elk nieuw werk bepaalt het beeld dat ik wil oproepen de materiaalkeuze. In dit geval koos ik voor textiel. Dat materiaal komt wel vaker terug: ik deed er een voorliefde voor op in de textielwinkel van mijn grootouders. Het is daarnaast een belangrijk erfgoed in onze streken. Textiel geeft het werk ook een bepaalde gevoeligheid. Maar ik beperk me niet tot dat medium. Zo ligt in dit beeld de focus meer op de connotatie dan op het materiaal.

jessiegeorges.wordpress.com