Kunst in quarantaine

Margareta Van Dijck en Annemieke Keijzer

Noodgedwongen trekken we ons terug in eigen huis. Misschien ook in eigen atelier? Hoe beïnvloedt deze vreemde tijd jouw werk, jouw ritme en aanpak? Waar werk je aan? We kregen heel wat reacties op onze oproep. Deze keer: Margareta Van Dijck en Annemieke Keijzer.

Margareta Van Dijck
Foto: Margareta Van Dijck

Margareta Van Dijck

Als kind was ik al gefascineerd door kijken. De continue stroom aan beelden die mijn nieuwsgierige netvlies prikkelde, zette me ertoe aan om gevoelens en gebeurtenissen vast te leggen, om ze beter te kunnen begrijpen.

Fotograferen heeft voor mij lang ‘on hold’ gestaan. Tot ik tijdens verre reizen ontdekte dat het mijn manier is om stil te staan bij ontmoetingen met mensen en in contact te komen met het onbekende.
Ik werk graag traag en wou weg van het vluchtige, het instant fotograferen. Onthaasten is iets wat ik al een hele tijd opzocht.

Ik stel nog manueel scherp met mijn vertrouwde Hasselblad, gefocust de tijd nemend om de persoonlijkheid van mijn model grondig te onderzoeken. Vroeger twijfelde ik tijdens het realiseren van mijn vrij werk nog wel eens of ik het wel tot een goed einde zou brengen. Ondertussen weet ik zeker dat het altijd goed komt. Ergens heb ik dat altijd geweten. Zo zit mijn leven in elkaar.
Mensen fotograferen is voor mij vrij werk: het is een combinatie van een klein plan opstellen en tegelijk de rest open durven laten, klaar voor onverwachte wendingen. Ik zie het als een avontuur. Bewust zo intens mogelijk met een open blik. Zo leef ik, zo fotografeer ik.

Maar hoe doe ik dat nu tijdens de lockdown? Ik kan niet op reis om mensen te fotograferen, ik kan geen mensen ontvangen om te fotograferen. De enige modellen, die ik momenteel ter beschikking heb, zijn mezelf en mijn man. Mijn man werkt nog buitenshuis, dus af en toe ga ik met de zelfontspanner met draad aan de slag. Ik zoek attributen die ik in huis vind en bouw hiermee kleine installaties. Ik experimenteer om structuren in mijn beeld te creëren. Ik heb tijd. Alles gebeurt tijdens de opname zelf.
 
instagram.com/margaretavandijck
margaretavandijck.be

Annemieke Keijzer
Foto: Annemieke Keijzer

Annemieke Keijzer

Ik fotografeer, met als belangrijkste inspiratiebron landschap en natuur. Mijn 'atelier' ziet er in deze periode niet anders uit dan voorheen. Mijn actieradius is wel veel kleiner en het voelt ook niet heel ontspannen om er nu lang met de camera op uit te trekken. 
Ik ben dan ook begonnen met een project in eigen tuin. Jaren geleden kwam ik in aanraking met het boek 'In praise of shadows' van Junichiro Tanizaki. Ik raakte erg onder de indruk van de betekenis die hij geeft aan schaduw en dan vooral in het traditionele Japanse wonen.
Vanuit deze invalshoek ben ik gaan kijken naar mijn eigen tuin. Met daarin de kleine scènes, waarin de inval van het licht ook diepe schaduwen brengt. Ik onderzoek hoe een scène daarmee eigenheid krijgt, een verhaal gaat vertellen. Er is natuur, materialiteit, ingrijpen van mensen. Oppervlaktes krijgen een eigen dimensie. Er zijn dingen zichtbaar, onzichtbaar of bijna onzichtbaar. Er wordt verbeelding aan de kijker overgelaten. Het bijgevoegde fotowerk heb ik omgezet naar zwart-wit, om de materialiteit, de vorm, licht en schaduw te benadrukken.

lightstories.nl