Kunst in quarantaine

Pierre Muylle

Noodgedwongen trekken we ons terug in eigen huis. Misschien ook in eigen atelier? Hoe beïnvloedt deze vreemde tijd jouw werk, jouw ritme en aanpak? Waar werk je aan? We kregen heel wat reacties op onze oproep. Deze keer laten we Pierre Muylle aan het woord.

Pierre Muylle (1974 - Brugge)

Meester in de schilderkunst en curator. Hij maakt voorstellingen met objecten waarbij hij zelf verhalen vertel bij de voorwerpen die hij presenteert. Pierre werkt ook halftijds als cultuurfunctionaris in de gevangenis van Brugge (voor de Rode Antraciet).

Pierre: 'Ik concentreer me nu op de essentie en verlies ik me minder in externe factoren. Ik ben eigenlijk van niemand afhankelijk, terwijl ik anders heel vaak allerlei partners moet overtuigen om mee te gaan in mijn projecten. Het is best fijn om tijdelijk als een Robinson Crusoe op een eiland in de kunstoceaan te moeten overleven. Stiekem hoop ik ook dat de kunstwereld zich zal moeten heruitvinden nu de conservatieve mechanismen van de markt in mekaar stuiken. Tegelijk houd ik wel mijn hart vast voor wat zal komen.

Ik kan me mijn leven niet inbeelden zonder dat kunst er op de ene of andere manier een rol in speelt. Ook tijdens deze crisis is dat niet anders. Het helpt me zeker om me aan de veranderde omstandigheden aan te passen.'

Hoe heeft de quarantaine je dagelijkse doen en laten veranderd?

Alle projecten waar ik aan werkte, zijn voorlopig stopgezet. Het werk in de gevangenis proberen we van buitenaf verder te zetten.

Mijn jongvolwassen kinderen leven nu ook terug alle drie terug thuis. Het is waarschijnlijk de laatste keer dat we zo kort op elkaar zullen leven voor ze alle drie op kot gaan of het huis verlaten. Naast de dagelijkse organisatie waar elk gezin nu mee worstelt, geeft dat ook veel mooie momenten, waar we van proberen te genieten.

Mijn werk ontwikkelt zich niet vanuit een atelier of vaste ruimte waar ik werk. De lockdown heeft ons allemaal verplicht om ons huis en de beschikbare ruimte optimaal te gebruiken. Met een paar kleine aanpassingen (die al lang lagen te wachten om aangepakt te worden) zijn we er in geslaagd om plaats te maken om nieuwe activiteiten te ontwikkelen in huis. Twee keer per week organiseren we een gezamenlijk atelier.

Toen ik afstudeerde in de schilderkunst was het voor mij snel duidelijk dat het kunstenaarschap niet op mij zat te wachten. De druk om het schilderen te koppelen aan een doel en het tijdsgebrek hebben me doen afstappen van het schilderen. Nu kan ik dat terug oppikken. Met een zee van tijd en zonder enige druk om te presteren komt het plezier van het maken helemaal terug. Het valt me ook op dat mijn 'toets' of manier van beelden maken helemaal niet verdwenen is maar samen met mij is geëvolueerd. Sinds ik met de “Zaher”* voorstellingen terug zelf ben gaan creëren ben ik ook terug beginnen tekenen. Deze hele situatie geeft me de tijd om hier in door te gaan.

Heb je plannen moeten aanpassen?

Er was een grote tentoonstelling gepland in het museum Dr. Guislain. 'Reset' verzamelt werken van kunstenaars die het einde van onze wereld voorspellen en toont ook hoe ze de toekomst erna verbeelden. Elk einde blijkt vooral een nieuw begin te zijn. In de tentoonstelling is veel werk van 'outsiders' te zien maar ook een van Jim Shaw, Tony Oursler of Sun Ra om er maar enkele te noemen. Voor de crisis uitbrak werd de beslissing al genomen om de expo uit te stellen. Op die manier zouden we andere venues kunnen overtuigen en de zoektocht naar extra sponsors meer tijd geven. Uiteindelijk heeft de realiteit ons ingehaald. Deze tentoonstelling is zo actueel dat het onmogelijk op het juiste moment kon getoond worden. Het zoeken naar venues vervalt helemaal aangezien iedereen nu in het duister tast. Ook de zoektocht naar sponsors is in deze omstandigheden niet gemakkelijk. We blijven hopen dat bij de heropstart van het museum mogelijkheden zullen ontstaan om dit project met het publiek te delen.

Ook alle andere projecten waar ik aan werkte zijn uitgesteld en kampen met dezelfde onzekerheid. Samen met Bart Lodewijks hadden we nu volop aan het werk moetenzijn in Brugge voor het AMOK-festival van KAAP. Maar daarvoor maken we volop gebruik van sociale contacten. Bart tekent in en op huizen, dus is overleg met de bewoners onontbeerlijk. Dus wachten we betere tijden af. Ook 'Tweelink', een project van Handmade in Brugge en een aantal kunstenaars van TANK (atelierruimte van Entrepot in Brugge) werd uitgesteld.

Ik probeer een aantal plannen die nog niet concreet waren uitgewerkt nu op de rails te zetten. De ervaringen tijdens de lockdown doen me ook een aantal zaken relativeren. Ik denk dat ik me hierna nog meer ga concentreren op mijn eigen ontwikkeling als kunstenaar en de positie als curator steeds meer te verlaten.

Tijdens de lockdown ben ik ook kleine expo’s gaan maken op het raam van ons huis. Aanvankelijk toonde ik er werken die ik hier zelf heb. Op een heel directe manier hang ik ze aan het raam met het materiaal die hier voor handen is. Ik vraag mijn huisgenoten om er een tekst bij te schrijven of schrijf er zelf een. Wekelijks komt zo nieuw werk in de vitrine. Ik zie dat voorbijgangers de tijd nemen om te kijken en samen te praten over wat ze zien. Ik deel dat ook op sociale media en krijg heel wat respons. Toen ik zag dat Benoit van Innis (mijn oud leraar op St-Lucas) een coronadagboek maakte met tekeningen heb ik hem gevraagd of ik die ook kon tonen. Daarna heb ik Tony Oursler gevraagd om me iets toe te sturen vanuit New York. Na zonsondergang projecteer ik nu elke avond zijn werk op een stuk kalkpapier, de klank komt uit de brievenbus. Nu ga ik hierop verder: ik bel bevriende kunstenaars om ze te vragen iets te maken voor de lockdown expo’s. Op die manier blijven we ook in contact. Het is een mooie ,kleine ruimte geworden waar je vrij kan zijn en communicatie kan opzetten.

Pierre Muylle
Pierre Muylle
Pierre Muylle
Pierre Muylle
Pierre Muylle
Pierre Muylle
Pierre Muylle
Pierre Muylle
Pierre Muylle
Pierre Muylle
Pierre Muylle
Pierre Muylle
Pierre Muylle
Pierre Muylle