Mijn ritueel: Dries Segers

Welke eigenaardige gewoontes heeft een kunstenaar, voor of tijdens het werkproces? Nieuwsgierig als we zijn naar die geheime rituelen, maken we er ineens een echte reeks van. We trokken deze keer naar Dries Segers, die nu uitpakt met een solotentoonstelling in DMW Gallery in Antwerpen.

Arch for Roadblocks and Lockdowns, 2020 Silkscreen on 300gsm Canson Heritage, lasercut frame in afzelia wood 52.5 x 72.5 x 13 cm Edition of 2 + 1 A.P.
Unattended Funerals, 2020 Silkscreen on 300gsm Canson Heritage, lasercut frame in afzelia wood 52.5 x 72.5 x 13 cm Edition of 2 + 1 A.P.

Dries: Een ritueel benader ik liever vanuit de spiritualiteit dan vanuit de gewoonte. Het is een kwestie van taal, maar voor mij ligt net daarin een groot verschil. En vanuit het spirituele opzicht is het (oprecht) bezoeken van een tentoonstelling voor mij een ritueel. Het is het moment waarop je aanwezig bent in een tentoonstelling, het moment waarop je samen bent met de kunstwerken en de mensen rondom je, en het moment waarop die ook onderling met elkaar gaan interageren. Het is iets waardevols en lichamelijks, zonder dat het gewoontes zijn. Misschien zal de situatie waarin we ons nu bevinden, er ook wel voor zorgen dat we het ritueel anders zullen moeten definiëren. Hoe zal de wandelrichting bepaald worden? Wat is het tempo? Wordt er een tijdslimiet gehanteerd voor videowerk en performance? Zullen we de ruimte met mondmaskers betreden? Hoe gaan die rituelen hun vorm terugkrijgen? Ik ben daar heel nieuwsgierig naar.  

Bij tentoonstellingen denk je ook aan openingen en het publiekelijk vieren van het moment waarop een werkproces samenkomt. Maar zullen die er opnieuw kunnen zijn? Zal je met een publiek kunnen samenkomen om dat moment te vieren? Al die vragen zijn nu wel deel van het proces geworden.

Sinds 15 oktober heb ik een solotentoonstelling in DMW Gallery (Antwerpen). Bij het opstellen van die tentoonstelling dacht ik meer in een narratief dan voorheen. Door een soort parcours vast te willen leggen, betrap ik me erop dat ik dit juist meer wil controleren terwijl ik dat eigenlijk nooit wil doen. Een galerie heeft in contrast met een 3D-model een ingang, en dus eigenlijk een beginpunt en een richting die bepalend kan zijn.

The H; Hand sculpture, 2020 Blue photochromic silkscreen print on 250gsm Litho Demi Mat 12.7 x 17.7 cm Edition of 2 + 1 A.P.
Lichen; Hand sculpture, 2020 Blue photochromic silkscreen print on 250gsm Litho Demi Mat 12.7 x 17.7 cm Edition of 2 + 1 A.P. + 1 A.P.

Dit voorjaar liep de duo-tentoonstelling Our companion, our other in Vitrine Gallery Bazel (Zwitserland), waarbij het opstellen van mijn werk helemaal anders verliep. Deze vitrineruimte op Vogesenplatz is een tentoonstellingsruimte die 24u aanwezig is en van buitenaf bekeken wordt. Daar is er geen sprake van controle over looprichtingen. In de openbare ruimte kiest iedereen een willekeurig pad, en het was een uitdaging om te spelen met die vele kijkrichtingen.

Tegelijk wil ik die vaste richting ook voor een keer bewust omarmen. In mijn werk zet ik de ruimte vaak in als kapstok voor mijn werk, maar dit wordt anders. In een galerie begin je ergens, en ben je bewust van hoe de mensen zich rondom je bewegen. Dat proces van een begin- en eindpunt zal nu meer te onderzoeken vallen dan hiervoor. En dat lijkt voor het eerst mogelijk met mijn laatste project No Road to Hotel Bellevue, waarvan ik nu dus een tentoonstelling heb bij DMW Gallery. Die gaat over bomen die specifiek aangeplant zijn om de grenzen te markeren tussen privé-grenzen, gemeentes, provincies of landen. Ooit waren het herkenningspunten, maar nu worden ze langzaam terug aan het landschap gegeven, op sommige bomen na. Het is mijn eerste onderzoeksproject, en heeft meer voeten in de aarde dan louter zeer experimentele fotografische processen. Het is niet langer iets wat als l’art pour l’art beschouwd kan worden, maar moet gezien worden in een groter geheel. Zo graveer ik bijvoorbeeld met een lasercutter symbolen in de lijsten waarin het werk tentoongesteld wordt. Die refereren op hun beurt dan weer naar de bomen zelf en zo krijg je een soort van verbeeldende en abstracte legende en informatiestroom over die specifieke boom.

Seed (Sweetgum), 2020 Inkjet archival pigment print, black metal frame 15.5 x 23 cm Infinite edition ∞
Seed (unknown), 2020 Inkjet archival pigment print, black metal frame 15.5 x 23 cm Infinite edition ∞

Daarnaast creëer ik ook een digitale versie die de tentoonstelling ondersteunt, die ook autonoom op zich staat. Het zal niet zo’n digitale versie worden die de tentoonstellingsruimte omzet in een 3D-model en waar ik mijn werk in kan uploaden. Want net in zo’n digitale platformen valt voor mij het hele ritueel van een tentoonstelling weg, net omdat je er juist geen of minder aandacht aan besteedt. Je zit achter je computer te werken, gaat van tabblad naar tabblad en met een simpele klik ben je in een tentoonstelling. En daar wringt het wat voor mij, want een tentoonstelling is juist een fysieke uitdaging met een werk. Daarom hoop ik dat een tentoonstelling nog meer een ritueel kan worden dan voorheen, en we die tijd ook anders zullen spenderen.

Het maken en opbouwen van en tentoonstelling of boek waarin al het werk samenkomt, staat daar voor mij los van het spirituele ritueel. Door een eigen tentoonstelling op te zetten komt een volledig werkproces samen, en ontplooit het zich stapsgewijs. Het werkproces is iets wat ik normaal gezien erg individueel beleef. Die actie van het delen met een publiek vind ik een groot ritueel op zich, hoewel ik het in dit geval meer als een onderdeel van een proces benader dan als een ritueel.

Een tentoonstelling opzetten is daarom eerder iets praktisch, een hulpmiddel om ergens te kunnen zijn met dat werk. Ik heb ook een bepaalde angst voor het delen van mijn werk, maar niet elk ritueel is even aangenaam natuurlijk. En angst zie ik op mijn manier dan weer als een positief gevoel, omdat het me voortdurend verscherpt in het nemen van keuzes, en me bewust doet worden van dingen.

driessegers.com
dmwgallery.be

Dries Segers

° 1990
Studeerde aan de Academy of the Arts in IJsland en volgde een opleiding Fotografie aan Sint-Lukas in Brussel.
Heeft een atelierruimte bij de coöperatieve organisatie kunstenaarsstudio Level Five, op een steenworp van de Beurs in Brussel.

Auteur
Zoë Hoornaert