Laurens De Nil

BIO – Laurens De Nil

Laurens De Nil (1991, Dendermonde) is een beeldend kunstenaar die schilderijen en rituele wildemannen-kostuums maakt. hij botst mythos met consumptiecultuur om te onderzoeken hoe oude rituelen en verhalen kunnen spreken over het rafelende weefsel van de samenleving, vandaag.

Wildemannen

De Nil creëert hybride figuren en maskers uit een mengeling van traditionele en hergebruikte materialen: karton, textiel, natuurlijke elementen, leer, tweedehands sportmateriaal en ander maatschappelijk residu. Wat in oorsprong banaal of afgedankt lijkt, krijgt in zijn handen een nieuwe, bijna sacrale lading. De kostuums die zo ontstaan, grotesk, speels en verontrustend tegelijk, worden gedragen tijdens feesten en performances en keren daarna terug in zijn schilderijen. 

In die voortdurende wisselwerking tussen lichaam en beeld, tussen het maken en het beleven, onderzoekt De Nil hoe we betekenis geven aan wat we liever willen verstoppen. Het masker staat symbool voor wat we verbergen, maar ook voor wat we te gevoelig of fragiel vinden om onbedekt te tonen. 

In een wereld die zijn rituelen verliest, probeert Laurens de mythe te heruitvinden. Door ritueel te vervlechten met restmateriaal en performance, bevraagt hij de rol van kunst in een wereld die tegelijk oververzadigd en ontworteld raakt.

Schilderijen

In zijn schilderijen verschijnen antropomorfe, vaak morbide figuren: mythische wezens die even verleidelijk als afstotelijk zijn. De kunstenaar vertrekt van hedendaagse beeldbronnen, van gemanipuleerde lichamen en digitale schoonheidsidealen tot internet iconografie, om de grenzen tussen verleiding, schaamte en vervorming te verkennen. 

thema’s als mentale en corporale fragiliteit en overconsumptie vormen een kwetsbare identiteit die we ons opleggen. Deze wordt gemeten aan het instinct, hij zoekt het dierlijke in de mens en het menselijke in het dier.

In elk schilderij en elk kostuum verschuift hij de context: wat vuil lijkt wordt heilig, wat carnavalesk lijkt wordt ernstig, wat grotesk lijkt wordt menselijk. In het blijvend uitdagen van de schone schijn ontstaat een universum waarin folklore, verlangen en verval samenvloeien tot een hedendaags verhaal waarin onze eigen monsters herkenbaar dichtbij komen.