Het zelfportret: Fries Donche

Fries: ‘Dit werk is het resultaat van een hersenspinsel en ontstond zonder groot plan. Ik vertrek vaak van ongewone dingen die ik uit de context haal en daardoor heel alledaags doe aanvoelen. Dat is niet zo in dit zelfportret dat eerder een uitzondering vormt in mijn werk. Het is dikker geschilderd en minder gedetailleerd. In ander werk ga ik aan de hand van hedendaagse onderwerpen, op zoek naar het vakmanschap van de oude meesters.

Dit stilleven van boter en een lepel veranderde gaandeweg in een soort zelfportret: de boter kreeg langzaamaan iets menselijks. Ik herken mezelf in dat zachte en kwetsbare. Kneedbaar, maar het ontglipt je en laat sowieso een vettig spoor achter. Ik ben niet de meest excentrieke persoon en ga graag op in het decor. Daarom koos ik voor zachte kleuren en dikke penseelstreken die de vertrouwdheid van boter én mezelf benadrukken. Al laat ik de interpretatie meestal liever aan de kijker over: te veel uitleg kan een werk kapot maken.

Ik werk vrij intuïtief, soms ontstaat het beeld zelfs gewoon op het doek. Ik hou het graag speels en luchtig. Als ik te veel ga nadenken, verdwijnt het plezier en de spontaniteit. Ik probeer mezelf de ruimte te geven om te experimenteren en om dingen te laten ontstaan zonder dat ik daar altijd een reden voor moet verzinnen. Door met olieverf te werken, kan ik gelukkig blijven bijsturen. Dat trage proces dwingt me ook om geduld te hebben; het vraagt tijd en dat past wel bij mij.

Inspiratie duikt overal op, meestal op onverwachte momenten. Dat kan iets kleins of toevalligs zijn, een beeld dat me opvalt op straat of een vreemde combinatie van dingen. Thema’s komen en gaan.’