Arno Camps

Antwerpen, België

The Avant garde maniac (Arno Camps °1999), oprichter en eigenaar van het 'NO BOSS NO ART TM' groeide op in Oostham, België. Hij studeerde verschillende secundaire opleidingen zoals tuinbouw, handel, dierenzorg, binnenhuisarchitectuur en productontwikkeling. Vervolgens studeerde hij mode aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Gent, gevolgd door een bachelor Beeldhouwkunst en in 2024 studeerde hij af als master in de Beeldhouwkunst aan hetzelfde KASK. Hij woont en werkt momenteel in Antwerpen.

Zijn werk vertrekt vanuit het construeren van een tegenrealiteit, een ruimte waarin hij onderzoekt wat mogelijk is, terwijl opgelegde structuren en verwachtingen worden bevraagd of afgewezen. Binnen deze wereld ontstaat een voortdurende wisselwerking tussen verschillende media, waaronder sculptuur, mode, poëzie, performance, geluid, fotografie, video en zogenaamde transmutatieve 2D-werken.In zijn multimediale werk ontwikkelt hij een eigen beeld- en begrippenwereld, die wordt gekenmerkt door zijn idee van een Gesamtkunstwerk. 

Vanuit persoonlijke reflecties, herinneringen en observaties ontstaan teksten en beelden die vervolgens worden vertaald naar verschillende media. Momenten worden herbeleefd, geïnterpreteerd en getransformeerd in sculpturen, installaties en beelden. Vanuit dit proces groeit een kritische houding tegenover autoriteit, mannelijkheid, controle en maatschappelijke machtsstructuren die de menselijke bewegingsvrijheid beperken. Deze thematiek staat in contrast met een vormentaal die tegelijk surrealistisch, humoristisch en cartoonachtig is.

Binnen zijn sculpturen en scenografie creëert hij omgevingen waarin sculpturen, silhouetten en bestaande objecten samenkomen. In deze ruimtes ontstaat een wereld waarin ideeën over het ‘esthetische’ en het ‘lelijke’ bewust door elkaar worden gehaald. Werken zijn vaak ruw, onregelmatig, verweerd of ogenschijnlijk onvoltooid. Deze “lelijkheid” fungeert als een esthetische breuk met conventionele schoonheidsidealen en dient als manifestatie. De werken bevinden zich daardoor tussen figuratie en abstractie en bouwen een spanning op tussen herkenbaarheid en vervreemding. Het maakproces blijft zichtbaar in het materiaal en de vorm. Ruwe structuren, manipulaties en assemblages dragen een fysieke en soms agressieve energie in zich. Vormen raken los van hun oorspronkelijke betekenis en bouwen samen een hybride, wanstaltig-menselijke wereld op waarin menselijke eigenschappen vervormen en verschuiven.

Werken vormen samen een groter, samenhangend geheel, waarin elk werk kan worden gelezen als een volgende zin binnen een doorlopende beeldtaal. Objecten verschijnen als aanwijzingen of tekens binnen dit systeem. Hun betekenis verschuift wanneer ze worden verplaatst, gecombineerd of subtiel gemanipuleerd. Door bestaande objecten in het werk op te nemen, wordt de afstand tussen fictie en werkelijkheid doorbroken. Sporen van gebruik en realiteit blijven zichtbaar en verbinden de tegenrealiteit met de wereld waaruit ze voortkomt. Binnen zijn praktijk positioneert hij  zichzelf ook als persona. Zo onderzoekt hij zijn eigen rol als kunstenaar en als mens. Deze theatrale zelfpositionering maakt hem een essentieel onderdeel van het werk en niet enkel als een afstandelijke vormgever maar als een acteur binnen zijn Gesamtkunstwerk. 

Alles samen vormt een persoonlijke tegenrealiteit waarin ervaringen, gedachten en emoties worden omgezet in een symbolisch spel waarin kritiek, ironie en verzet samenkomen. Door verschillende media te combineren creëert hij een persoonlijke structuur die helpt om de wereld te begrijpen, en er zich  opnieuw tegen te verzetten.