Deborah Nyst

Deborah Nyst (1981, Gent) nam op haar dertigste haar studies opnieuw op en behaalde naast haar master in de vrije kunsten ook haar lerarenopleiding. Lange tijd focuste ze zich op het portret en het huiselijke tafereel. Ze beoefende dit genre met behoud van autonomie en eigenheid en zag zichzelf als een kunstenaar die vooral een traditie verderzette. Toewijding aan het metier en het weergeven van de protagonist met de juiste sfeer, psyche en tijdgeest vormden haar belangrijkste drijfveren. In deze jaren ontwikkelde Deborah Nyst een kennis en kunde die vandaag in haar minutieuze aquarellen onmiskenbaar aanwezig zijn.

Na het verlies van haar dochter op 1 februari 2023 en de diepe rouw die daarop volgde, diende zich een fundamentele artistieke verschuiving aan. In december 2024 keerde de “zin” — in zijn brede betekenis — terug in haar werk. Ze omarmt andere genres en maakt eclectische werken. Boven op haar eerder klassieke benadering herkennen we nu ook invloeden uit de abstracte en surrealistische kunst. Daarnaast legt ze linken met dada door te werken met tweedehands kaders. Elementen die al aanwezig zijn op het kader kunnen zo een directe inspiratiebron vormen voor het beeld. Ook de achterkant van het kader wordt betrokken in het werk. Op die manier overstijgt het beeld zijn vlakke aspect en ontstaat een duidelijke verwantschap met het objet trouvé uit de dadaïstische kunststroming.

Er zijn geen gemakkelijke lessen te trekken uit zo’n verlies. Er was een behoefte aan betekenis voor al dat verdriet, terwijl elk mogelijk antwoord op de “waarom”-vraag tegelijk onaanvaardbaar bleef. Voor Deborah Nyst werd alles plots relatief: alles én niets kon betekenis krijgen. Ze ontdekte dat zelfs een licht absurde betekenisgeving troostend kan werken. Humor en zelfrelativering bieden ademruimte; alles is dubbelzinnig en gelaagd. Deborah Nyst, die als kunstenaar altijd al openstond voor ontmoetingen binnen haar portretpraktijk, zet deze houding voort in haar huidige oeuvre. Ook hier laat ze zich inspireren door beelden en toevallige ontmoetingen die op haar pad komen.

Haar onderwerpen zijn bewust willekeurig: dieren, organismen, objecten — vaak in combinatie met tweedehands kaders. Zo krijgen beeld en frame samen een nieuwe betekenis. De werken, uitgevoerd in aquarel op papier en gepresenteerd achter glas, vertalen naadloos het luchtige, breekbare en transparante karakter van haar beeldtaal. De titels zijn soms grappig of poëtisch, soms opgebouwd rond een woordspeling of knipoog, en worden grafisch uitgewerkt op de achterkant van het schilderij. Elk werk krijgt zo letterlijk twee kanten en manifesteert zich als een autonoom object. Het werk van Deborah Nyst is uitnodigend en zet de toeschouwer aan tot het vormen van eigen connotaties en verhalen.

Zoals Viktor Frankl stelde: “Lijden houdt op lijden te zijn zodra het een betekenis krijgt.” Deborah Nyst koestert de wens mensen samen te brengen en ruimte te creëren voor gedeelde verhalen. Kunst hoort volgens haar tussen mensen te leven — in hun huizen, hun gedachten en hun gesprekken.

“Spelen en verbinden is mijn kader.
Betekenis is mijn drijfveer.
En humor — dat is mijn adem.”
— Deborah Nyst

Deborah Nyst (1981, Ghent) resumed her studies at the age of thirty, completing a Master’s degree in Fine Arts alongside her teacher training. For a long time, she focused on portraiture and domestic scenes. She practiced this genre while maintaining autonomy and a strong sense of individuality, seeing herself as an artist who primarily carried forward a tradition. Dedication to craftsmanship and to portraying the protagonist with the appropriate atmosphere, psychology, and sense of time were her main driving forces. During these years, Deborah Nyst developed a knowledge and technical mastery that are unmistakably present today in her meticulous watercolors.

Following the loss of her daughter on February 1, 2023, and the profound grief that ensued, a fundamental artistic shift emerged in her work. In December 2024, a sense — in its broadest meaning — returned to her work. She began to embrace other genres and to create highly eclectic works. Alongside her previously classical approach, we now recognize influences from abstract and surrealist art. In addition, she establishes connections with Dada through her use of second-hand frames. Elements already present in the frame can thus become a direct source of inspiration for the image. The back of the frame is also incorporated into the work. In this way, the image transcends its flat, pictorial surface and enters into a clear dialogue with the objet trouvé of the Dadaist movement.

There are no easy lessons to be drawn from such a loss. There was a need for meaning in the face of such sorrow, while at the same time any possible answer to the question of “why” remained unacceptable. For Deborah Nyst, everything suddenly became relative: both everything and nothing could acquire meaning. She discovered that even a slightly absurd sense-making can be comforting. Humor and self-relativization offer breathing space; everything is ambiguous and layered. Having always been open to encounters within her portrait practice, Deborah Nyst carries this attitude forward into her current body of work. Here too, she draws inspiration from images and chance encounters that come her way.

Her subjects are deliberately arbitrary: animals, organisms, objects — often combined with second-hand frames. In this way, image and frame together acquire a new meaning. The works, executed in watercolor on paper and presented behind glass, seamlessly translate the light, fragile, and transparent qualities of her visual language. The titles are sometimes humorous or poetic, at other times built around a wordplay or a wink, and are graphically rendered on the back of the painting. Each work thus literally has two sides and manifests itself as an autonomous object. Deborah Nyst’s work is inviting and encourages viewers to form their own associations and narratives.

As Viktor Frankl stated, “Suffering ceases to be suffering at the moment it finds meaning.” Deborah Nyst cherishes the desire to bring people together and to create space for shared stories. Art, in her view, truly belongs among people — in their homes, their thoughts, and their conversations.

“Play and connection are my framework.
Meaning is my driving force.
And humor — that is my breath.”
— Deborah Nyst