Hedwig Thys
Gent, België
Voor Hedwig Thys vormen de natuur en in het bijzonder de bergen een blijvende bron van inspiratie. Tijdens haar vele tochten in het hooggebergte ontstaan indrukken die zich diep verankeren en innerlijke beelden worden. Die wachten als het ware om gevisualiseerd te worden op doek. Bergmassieven, rotsen en vegetatie lossen vaak op in abstracte vormen of verstilde composities, die van een specifieke plek de essentie weergeven: de rust, de grootsheid en de tijdloosheid van de natuur.
Haar werk wordt gekenmerkt door een samenhangend palet van verwante kleurschakeringen. Door deze bewuste beperking ontstaat een gevoel van eenheid en harmonie, waarin kleur subtiel ademt en de schilderijen een serene uitstraling krijgen. Elke laag verf draagt bij aan een langzaam opgebouwd evenwicht, alsof het landschap zich subtiel prijsgeeft. Dat kan leiden tot werken die een gefragmenteerde weergave zijn van de werkelijkheid of een uitpuring vormen van het geobserveerde.
Als om er beweging in te brengen gaat de kunstenares regelmatig de uitdaging aan om het landschap open te breken in meerdere gezichtspunten, waardoor een caleidoscoop van vergezichten ontstaat.
De schilderijen van Hedwig Thys nodigen de toeschouwer uit tot reflectie. Ze vormen geen bestemming, maar een ruimte om in te verblijven een plek waar de drukte van het dagelijkse leven wegvalt en de stilte van de natuur opnieuw ervaren kan worden.
“Ongeveer vijftien jaar geleden ging ik met een vriend naar Stuttgart.
We zaten op een terras in het centrum en achter ons was het Kunstmuseum. Voor ons een clown. Die deed wanhopige pogingen om Duitse grappen te maken en ik dacht maar aan één ding: ik moet hier weg, en liefst zo snel mogelijk! Deze panische gedachte was ook ingegeven door het zicht. Een middelgrote stad in een dal omgeven door heuvels. Middelgrote steden en zeker dorpen in een dal, hebben bijna altijd iets triest. Ofwel baden ze in een windstil scherp zonlicht waar wespen massaal rondvliegen, ofwel hebben ze het ongeluk omhuld te zijn door de donkere schaduwen van de heuvels en bergen die hen het licht hebben ontnomen.
Met op de voorgrond een Duitse clown en het agressieve wespenweer, en achter ons het museum, was er maar één ontsnapping mogelijk aan dit psychotische tafereel.
Op dat moment vond er een tentoonstelling plaats over Duitse kunst tijdens het interbellum. Van die tentoonstelling bleef één werk geprint in mijn hersenen. Een expressionistisch vrij groot doek van een Duits berglandschap. Zo donker als het Zwarte Woud. Het werk was gedrenkt in weemoed en had tegelijk iets heel onheilspellend en iets profetisch. Het toonde perfect de donkere wolk die boven Duitsland en Europa hing.
Jaren later toonde mijn zus, Hedwig, me haar schilderijen. Een uitgebreide reeks natuurlandschappen die zich bijna als silhouetten aftekenden tegen donkere achtergronden. Soms horizontale, bijna abstracte kleurschakeringen waar men met wat verbeelding een Vlaams landschap in kan ontwaren. Maar vooral berglandschappen. Donker, bijna zwart, soms volledig zwart, af en toe een weerkaatste lichtinval op wat sneeuw, of een groene glinstering van poollicht die de boven- en onderkant van het schilderij markeert.
8
Als men naar Hedwigs beelden kijkt, is het moeilijk om iets over de tijd te zeggen. Wat wel vaststaat is, dat het vóór of na iets is. Een tussenmoment wanneer het landschap alleen is, zonder toeschouwer, en het dingen kan doen die nooit iemand zal zien. De beelden zijn ijl, verstild, grillig en ver. De voorgrond en achtergrond lijken zelfs even ver te zijn. Ze doen zich voor als schimmen. Misschien omdat ze ooit impressies waren die zich ergens hebben opgeslagen in het hoofd, en zich decennia later gekristalliseerd hebben in de vorm van een berglandschap.
De vraag die men zich kan stellen is of bepaalde natuurlijke fenomenen weemoed en tristesse genereren of andersom, dat door onze weemoed en tristesse we bepaalde natuurlijke fenomenen ervaren als weemoedig en triest. Of nog anders − en misschien in het geval van de beelden van Hedwig − dat bepaalde gedachten zich vertalen in een landschap, maar dat die zich ooit ook hadden kunnen vertalen in een ander stilleven met bijvoorbeeld een pot, een appel en een vaas en dat het dezelfde gevoelens in ons opwekt. Bijvoorbeeld onheilspellende en profetische gevoelens zoals ik die had vijftien jaar geleden in Duitsland maar waarschijnlijk ook al enkele decennia ervoor.”
Tekst geschreven door Harald Thys naar aanleiding van jury 5e jaar projectatelier Hedwig Thys