Inga Moijson

Schilderen betekent voor mij mijn innerlijke ruimte vormgeven. Zo schep ik de mogelijkheid voor anderen om die sacrale plek met mij te delen. Ik laat de toeschouwer binnen kijken in een onderbewuste wereld die zich parallel met de werkelijkheid beweegt. Natuurlijk zijn er raakpunten met die werkelijkheid, zoals iedereen beïnvloed wordt door wat van buitenaf op hem toekomt. Maar mijn ziel is sterk en eigenzinnig genoeg om haar eigenheid niet te verliezen. Voor een buitenstaander is het moeilijk om onverschillig te blijven. Met een beetje geluk ondergaat hij mijn werk in die mate, dat hij erdoor gegrepen wordt en mijn wereld ook tot de zijne kan maken.

To me painting is a way of expressing my innermost self. By giving it form, I give others an opportunity to share that sacred space. I allow the beholder to peer into a subconscious parallel world that coexists with ‘reality’. Naturally, there are points of contact with reality; we are all influenced by what happens around us. But my soul is strong enough and wilful enough to retain its individuality. For the outsider, it is difficult to remain indifferent. With a little luck, my work will grip him to such an extent that he will truly feel it and be able to make my world his own.

Mijn ik is een doorgeefluik, dat de innerlijke en de uiterlijke wereld met elkaar in verbinding brengt. Sommige figuren die ik schilder hebben een geheel eigen betekenis, waarover de toeschouwer kan nadenken en waarmee hij kan associëren. Andere personages worden regelmatig herhaald, waardoor ze een vaste plaats maar geen vaste betekenis verwerven. Ze tonen steeds andere aspecten van hun onderliggende symboliek.

My self is a hatch that connects the inner and the outer world. Some figures I paint have an entirely individual significance, which the beholder can contemplate and with which he can then associate. Other figures are repeated regularly. They thereby acquire a fixed place but not a fixed significance; they constantly reveal other aspects of their underlying symbolism.

Van de kijker verwacht ik niet dat hij al die achtergrondinformatie tracht te raden. Hij hoeft zich enkel te laten betoveren door wat hij ziet. Zijn intuïtie zal hem op het juiste spoor zetten. Hij mag zijn verstand uitschakelen en alles wat hij geleerd heeft over kunst simpelweg vergeten.

I do not expect the beholder to try to decipher all of that background information. All I ask is that he allows himself to become enchanted by what he sees. Intuition will put him on the right track. He should disconnect reason and simply forget everything he has learned about art.