Kris Praet

Mijn naam is Kris Praet. Ik woon en werk als zelfstandig kunstenaar in Kessel-Lo onder de noemer 'Het Uur Blauw'.

O.a gesterkt door mijn deugddoende ervaringen bij deelnames aan 'Atelier in Beeld' schilder ik hernieuwd én gedrevener dan ooit aan een groeiend œuvre. Een œuvre dat – zonder toe te geven aan commercie of afbreuk te doen aan mijn artistieke visie – een steeds breder publiek bereikt (website, instagram, ...). Ik ben geen extraverte aandachtzoeker maar ik wil ook geen kluizenaar zijn op een eiland. Ik wil mensen mijn gedachtenwereld laten ontdekken en laten ervaren hoe mijn werk ontstaat. Daarom ben je altijd welkom in mijn atelier dat open staat voor een kunstminnend of nieuwsgierig publiek.

Werk en visie (openingstoespraak expo 'Disappearing' in Furnitale - Antwerpen - 6 september 2026

6  september 2026 - furnitale Antwerpen

Goeiemiddag

dank u wel voor uw komst.

Als ik voor meerdere mensen sta en mezelf of mijn werk moet voorstellen, dan denk ik vaak terug aan het gala van Kom op tegen Kanker waarop de toenmalige hoofdredacteur van Humo, Guy Mortier bij opkomst de gevleugelde woorden sprak: ‘ik kom op tegen mijn goesting’, … waarna hij een bevlogen speech gaf.

Het geeft perfect aan hoe ik me op dit moment voel. De tweespalt tussen werk creëren (in mijn ik-cocoon) en het exposeren (het openstellen naar de buitenwereld) het blijft in mijn geest een vanzelfsprekendheid waar ik me naar moet schikken maar die fysiek én mentaal moeilijk om dragen is. Tegelijkertijd besef Ik dat mijn werk niet vanzelfsprekend is en enige duiding verdraagt. Mijn werk is een verlengstuk van de persoon die ik ben. Het is een visuele mengelmoes met – een voor mij –duidelijke rode draad die voor u waarschijnlijk moeilijker te ontwarren lijkt, … Dat spijt me.

De titel van de expo ‘disappearing’ heeft een dubbele lading. Het houdt zowel verdwijnen als verschijnen in. Vernietigen en herstellen. 

Mijn werk is de laatste jaren doordrenkt geraakt met referenties naar de natuur én meer specifiek door bomen. Ik zie de boom als een metafoor waarmee ik emoties zoals hoop, verlies, reflectie, maatschappijkritiek oproep. De boom als metafoor voor de mens in het algemeen,’ het leven an sich’. Breder nog de boom wordt de belichaming van de natuur in het algemeen. 

Een boom is sterk, veerkrachtig, geworteld én vooral, … kwetsbaar. 

Ik heb besloten om vanmiddag slechts op enkele werken van de expo wat dieper in te gaan (ik wil u namelijk niet al té lang vervelen. Het staat u straks vrij om alsnog door te bomen met mij indien gewenst). Zie deze speech dus als een wandeling door een donker woud op een zacht mostapijt (een metafoor voor de fraaie vloerbedekking van Furnitale), waar ik als gids het lichtend pad uitstippel en u af en toe attent maak op een uitzonderlijk object.

Goed om weten is dat de periode dat ik titels gaf aan mijn werken al enkele jaren achter mij ligt. De hashtags met nummering zijn mijns inziens objectiever en minder sturend naar de toeschouwer toe. De betekenis van een werk, de verschillende lagen mag u als  toeschouwer zelf invullen of ontdekken. 

4 - #84

Hier plaats ik forensische onderzoekers in een ogenschijnlijk ongerept boslandschap. Er heeft dus een ernstig misdrijf plaatsgevonden. Met dit werk stel ik de verhouding mens natuur in vraag. Kunnen we onbegrensd de natuur uitputten, in dit geval door het hakken van hout of kunnen we groene ruimte ongestraft verwijderen.

#118, mijn recentste creatie. Het thema ‘disappearing’ was het uitgangspunt. De omgehakte boom, het verleden van die boom, het onherroepelijke van een menselijk ingreep, de kinderen die spelen in een nu afwezige kruin, … het werk is héél gelaagd. Als u het werk nader bekijkt en het licht zijn werk laat doen herrijst de boom in al zijn glorie in glansvernis. Als een schim uit het verleden wordt het een universele aanklacht over hoe mensen omgaan met hun leefomgeving, in bredere zin de aarde. 

Laat ons de trap opgaan. In deze ruimte diep ik het thema ‘Disappearing’ verder uit.

#86 Het grote werk toont het contrast tussen de organische vormen van de natuur en hoe menselijke ingrepen geometrie in dat geheel aanbrengen. Afbakenen, begrenzen, onderverdelen, …

#119; #120; #122; #125; 124 en #123 Aan de basis van de kleinere werken liggen twee boeken: ‘Walden’ van Henry David Thoreau en ‘Leaves of grass’ met gedichten van Walt Whitman. Beiden Amerikaanse zieners uit de 19de eeuw. Toen al stelden zij zich vragen bij wat vooruitgang betekend. Het hakken van hout als brandstof voor die vooruitgang in contrast met het verlies van eeuwenoude natuur. Zo zingen de sequoia’s in ‘The song of the Redwood tree’ onder de bijlslagen hun afscheidslied en verwelkomen de komst van de moderne maatschappij waar ze plaats voor maken. Een brandend actuele vraag 170 jaar later.

Ook hier speel ik in enkele werken met de vernislaag en lichtinval om wat verdween terug op te roepen.

#114 Als je hier onderaan de trap naar boven kijkt, wordt uw blik geleid door dat wat verdwenen is. Misschien was het wel één van de sequoia’s waarvan daarnet sprake.

#77 en #90 In deze laatste ruimte, die iets celebraals heeft (hebben alle slaapkamers dat niet ;-)) hangen qua kleur twee heel contrasterende werken. Voor mij verpersoonlijkt dit contrast de keuzemogelijkheden die we als mens hebben om met de natuur om te gaan. De aanwezigheid van de landmeters die de vraag oproept wat er met de boom gaat gebeuren: behouden of verwijderen? En de houthakker die – als de denker van Rodin – reflecteert op zijn daad.

In beide werken is slechts één boom te zien. In beide gevallen zijn deze bomen misschien wel de laatste op aarde en zijn de keuzes die gemaakt worden of werden, onherroepelijk. Leven of dood.

Techniek

Ik heb een eigen vormtaal en techniek ontwikkeld en schilder met acryl op mdf (met lakdraagfolie). Ik werk steeds op vierkante formaten. (30 x 30 cm, 60 x 60 cm, 120 x 120 cm). Dat vierkante bepaalt de compositie. Ik maak in mijn werk vaak gebruik van diagonalen, en denkbeeldige lijnen om mijn composities uit te puren.

Kris Praet

Kessel-Lo, september 2026