Wim Claeyssens

Een meer dan 30-jarige loopbaan in ontwikkelingssamenwerking, kansarmoedebestrijding, crisismanagment drukte me heel diep een zware duisternis in. Daaruit kruipen was een ware Sysiphus-kwelling maar uiteindelijk waren mijn gezin, het natuurgidsen en kunst een reddingsboei.

Beeldende kunst werkt voor mij als meditatie. Duivels in mijn hoofd teken ik van me af... eenmaal op papier, zitten ze minder in mijn hoofd. Het werkt bevrijdend, verstillend. En hoe bijzonder of morbiede mijn tekeningen ook zijn. Ze spreken mensen aan - en ik word er om gewaardeerd. Een niet te onderschatten stimulans om verder te doen.

Sinds 2024 ben ik terug student - aan de Academie van Oudenaarde. Het werkt als een accelerator in mijn voornamelijk auto-didactisch proces.  Niet alleen vanwege het coachend aspect maar ook vanwege de uitwisseling met mede-(aspirant-)kunstenaars.
Sociale media gebruik ik als een klankbord. Wat denken (voornamelijk anonieme) kijkers van mijn werken? Raak ik mensen; wat gevoelens maakt het in hen wakker? En eerlijk, ook hier zijn 'kijkcijfers' flatterend.

Psychische pijn in mijn hoofd en mijn weinig optimistische kijk op onze samenleving zet ik om in portretten - schreeuwend, vervormd, getergd... (hierbij gebruik ik steeds zelf-portretten - voorlopig slaag ik er niet in om dit te doen met gezichten van andere personen).

Als natuurgids ben ik enorm bezorgd om de natuur en de wijze waarop we er mee omgaan.  In het kader daar van fotografeer ik sinds jaren dieren die jammer genoeg omgekomen zijn door het toedoen van de mens. Meestal kadavers langs de kant van de weg. Niemand kijkt er naar om. Via mijn tekeningen probeer ik ze weer waarde en respect te geven...

Begin 2026 staat een eerste expositie op de planning.