voorgevel

In mijn werk maak ik keramische doosjes en huisjes waarin textiele figuren wonen. Ze hangen aan de muur als kleine appartementen waarvan de voorgevel ontbreekt. Net zoals bij een gebouw dat zijn gevel heeft verloren, wordt de binnenwereld zichtbaar: een intieme, persoonlijke ruimte die normaal verborgen blijft.

De textiele figuren hebben keramische of speelgoedhoofden en schoenen. Ze zitten opgesloten in hun kleine huisjes, vast in een houding en in een ruimte die nauwelijks groot genoeg is voor hun lichaam. Ze lijken er te wonen, maar tegelijk lijkt die plek hen te beperken.

Het werk vertrekt vanuit het Vlaamse gezegde ‘een baksteen in de maag hebben’: de drang om een eigen huis te bezitten, iets op te bouwen en zekerheid te vinden. Maar wat als dat huis niet alleen bescherming biedt, maar ons ook vastzet? Wat als de plek die ons houvast geeft, tegelijk onze bewegingsvrijheid beperkt?

De huisjes worden zo een metafoor voor de manier waarop we onszelf vastzetten in het leven. We bouwen aan zekerheid, houden ons vast aan verwachtingen en proberen alles een plek te geven. Daarbij dreigen we soms te vergeten om werkelijk te leven, te bewegen en vrij te zijn.

Door de voorgevel weg te laten, maak ik die innerlijke wereld zichtbaar. De kijker wordt een buitenstaander die rechtstreeks naar binnen kijkt, alsof hij een moment uit het leven van deze figuren betrapt. Ze bevinden zich in hun eigen kleine wereld, gevangen tussen geborgenheid en beklemming, tussen thuis zijn en opgesloten zitten.

Met deze werken onderzoek ik de spanning tussen veiligheid en vrijheid, tussen het verlangen naar een eigen plek en de behoefte om los te komen. Hoeveel ruimte hebben we werkelijk nodig om ons thuis te voelen? En wanneer wordt de plek die we zelf hebben opgebouwd een kooi?