Onze natuur? Dichtbij huis heet het onkruid, ver van huis noemen we het schoonheid…

Het zijn indrukken die me toegegooid worden onderweg. Kleine onderdelen, composities, schakeringen die mijn aandacht vragen.

Steeds verzopen in een groter monotoon geheel.

Ik merk dat in die kleinere kaders alweer nog kleinere kadertjes ontstaan.

Misschien moet ik alles eens versnijden. Tot die puzzelstukjes. Die op hun beurt ook weer verwondering op een onderdeel kunnen veroorzaken.

Zoals dingen rond mij almaar groeien. Zo blijft ik ook moedig en volhardend verkleinen.