Karen De Vleeschhouwer

Ik zie… ik zie…

Eigenzinnige assemblages die verwezenlijkt worden in mijn eigen irreële wereld. Een wereld zonder voorspelbaarheid, waar ik geen rekening dien te houden met anderen en waarin ik me in alle veiligheid kan terugtrekken.

Het onzichtbare probeer ik zichtbaar te maken. Dit door gebruik te maken van onder andere RX-beelden en skeletten. Elementen die je pas te zien krijgt wanneer je dieper gaat graven, wanneer de confrontatie zich opdringt.

Diepgeworteld verdriet en kwaadheid op de bedrieglijke wereld tracht ik er om te buigen, samen te brengen tot een kleurrijke, ludieke schreeuw van levend verlies.

Net zoals binnen mijn gezin/mijn leven.

Want ook daar probeer ik halsstarrig te laten zien… wat jij in een eerste oogopslag niet ziet.

#raKen

Ik luister naar de naam Karen... een prille veertiger, als Gentenaar uitgeweken naar Evergem.

Dochter van, zus, partner, vriendin, ergotherapeut, creatieve en onrustige ziel en bovenal mama. 

Mama van 3 bijzonder knappe kinderen. Elk met hun eigen onzichtbare rugzak.

Om de zwaarte van de rugzakken voor mezelf te verlichten trek ik me regelmatig terug in mijn studio en/of in de buitenwereld. Op zoek naar fascinerende elementen die ik kan fotograferen. Ik verzamel, bewerk, herwerk,... en creëer kunst(eigen)zinnige assemblages.

Voornamelijk met die elementen die je in een eerste opslag niet meteen kan zien, net zoals die rugzak van mijn kinderen.

Het geeft me de mogelijkheid om even te ontsnappen aan de harde -medische- wereld. 

#raKen