I've been feeling some pressure lately
De vorm zou een lichamen kunnen zijn. Het probeert weerstand te bieden tegen een kracht van buitenaf. Het lijkt op het punt te staan om het te begeven. Het zakt in, het plooit. Maar maakt net dat het niet boeiend? Lijkt het breekbaar of net krachtig? Er heerst een spanning tussen het vlezig zachte, organische van het keramiek, en het koude metalige van de platen.
Elisa’s werk is uitgesproken sensueel, het leeft, ademt en lijkt voortdurend in beweging. De vormen ontstaan spontaan, alsof ze zich uit de klei zelf aandienen. Ze zijn het resultaat van een zorgvuldig afgestemd spel met het materiaal waarbij Elisa de spanning opzoekt tussen controle en overgave, tussen sturen en laten gebeuren. Alles draait om de juiste timing—het moment waarop ze ingrijpt, en vooral het moment waarop ze durft loslaten. Haar oeuvre is even speels als diepzinnig —een ode aan de kwetsbaarheid, het zoeken, en de schoonheid van alles wat niet helemaal lukt zoals gepland.
Op de draaischijf glijdt de klei door haar handen. Er is controle. De klei neemt de vorm aan die de handen dicteren. Maar voor Elisa begint het spel wanneer ze de klei loslaat. Ze draait de wanden net te dun, zodat de klei, die nog de sporen van haar vingers draagt, inzakt onder zijn eigen gewicht. Er ontstaan plooien waar ze geen controle over heeft: ze worden bepaald door toevalligheden. Alsof de klei de vrijheid krijgt om zijn eigen vorm te bepalen. Elisa laat los, de klei is vrij, en er ontstaan interessante plooien.