'Our unlived life - the unseen, unfelt parts of our psyche', XVII
Our unlived life – the unseen, unfelt parts of our psyche
In deze reeks onderzoek ik wat vaak onder de oppervlakte blijft: de gedeelten van onszelf die we niet altijd toelaten, niet voelen of nooit helemaal leven. De titel verwijst naar Carl Gustav Jung, wiens gedachte over het unlived life me al langer bezighoudt — niet als theorie, maar als iets dat zacht, als een echo aanwezig is.
Ik probeer deze innerlijke zones niet te beschrijven, maar te benaderen in een beeldtaal die tegelijk geconcentreerd en kwetsbaar is. De verticaliteit die doorheen de werken loopt, vormt een soort ademende structuur: sporen, littekens, ritmes die iets openen en tegelijk begrenzen. In die lijnen verschuift langzaam wat eerder geen vorm vond.
Kleur verschijnt meestal vanzelf. Vooral rood — soms huidachtig, soms donker, soms net heel stil — wordt een soort ondertoon, een puls die door de lagen heen zichtbaar wordt. In de opbouw van acryl, in wrijving en herhaling, ontstaat een huid die niet illustreert maar suggereert; een oppervlak dat tegelijk onthult en verbergt.
De werken blijven dicht bij een innerlijke ervaring, maar zonder sentimenteel te worden. Ze vragen om traag kijken. Om ruimte om zelf te voelen wat er tussen de lagen beweegt. Wat zichtbaar is, vertelt maar een deel; wat zich onttrekt aan woorden is minstens even bepalend.
In deze reeks zoek ik niet naar een antwoord, maar naar een vorm voor wat doorgaans geen vorm krijgt. De beelden zijn geen representaties van emoties, maar stille dragers van een proces — een manier waarop het niet-geleefde, het niet-gevoelde, toch even kan verschijnen.