Cara Haverbeke

In mijn vrije en cliëntgerichte ontwerppraktijk werk ik bewust en onbewust met grids, patronen en repetitie. Op deze manier beweeg ik me tot een grafisch ontwerpproces waarin ik eindeloos houvast probeer te vinden: niet in het vinden van een eindstructuur - wat mij geen rust biedt -, maar in het systeem van het structureren an sich. Het ontwikkelt zich op die wijze tot een soort maniakale fase waarin ik initieel net alle houvast wil kwijtraken, alles zal deconstrueren, om daarna terug op te bouwen. Met een achtergrond in de chemie zijn precisie en exactheid belangrijke componenten binnen vorm en concept. Wanneer ik mezelf kan verliezen in dit proces, is het voor mij een geslaagd werk. Mijn inspiratie vind ik vaak in het overactief waarnemen van alles. Dit kan slaan op een omgevingsbeeld, een wiskundige formule, maar evenzeer een bepaald woord of iets totaal anders waar ik mijn focus op heb gelegd. Hetgeen wat mijn aandacht heeft gewonnen, vormt meestal een intrede tot iets wat mij toucheert, naar de logica van mijn eigen tekorten, angsten, frustraties… Op deze wijze krijgt het werk een persoonlijke tint.