Eefje Van den Brande

Mijn schilderijen ontstaan traag. Niet vanuit een vooraf bepaald beeld, maar vanuit een vlek — een eerste, ongedwongen aanzet die tijd nodig heeft om betekenis te krijgen. Dat vertraagde begin sluit aan bij de hedendaagse Slow Painting-beweging, waarin het schilderij niet langer een snel te consumeren beeld is, maar een plek waar aandacht, tijd en aanwezigheid centraal staan.

​Laag na laag bouw ik aan een beeld dat zich niet onmiddellijk prijsgeeft. Vormen verschijnen, verdwijnen, keren terug. Kleuren botsen of versmelten. Het proces blijft zichtbaar: elke laag draagt sporen van twijfel, intuïtie en herziening. Dit vertraagde opbouwen maakt deel uit van een schildertraditie die teruggaat tot de modernisten die het proces boven de voorstelling plaatsten, en die vandaag opnieuw relevant is in een wereld die steeds sneller kijkt.​

Mijn werk beweegt tussen herkenning en abstractie. Soms duikt er een echo op van mens, dier of een vreemd wezen, maar nooit als vaste vorm. Het zijn verschijningen, geen weergaven. Dat open karakter nodigt de kijker uit om langer te blijven kijken — precies zoals slow art beoogt: het werk ontvouwt zich pas wanneer je het de tijd geeft om te spreken.

​Ik zie schilderen als een vertraagde dialoog tussen toeval en intentie. Het onbewuste speelt mee, net zoals het materiaal zelf. Door het proces niet te versnellen maar te vertragen, ontstaat ruimte voor onverwachte wendingen en nieuwe betekenissen. Het schilderij wordt zo een plek van aandacht, verstilling en concentratie — een tegenbeweging in een visuele cultuur die vaak snelheid en onmiddellijke leesbaarheid vraagt.

​Mijn werk vraagt om hetzelfde van de kijker: vertragen, kijken, opnieuw kijken. Want pas in die tijd ontstaat de echte ontmoeting.