Hilde Goossens

Hilde Goossens (°1978, Sint-Niklaas) schildert om te onthouden. Haar werk onderzoekt wat overblijft wanneer het geheugen vervaagt: het residu van ervaringen. Aan de hand van foto's die ze tijdens reizen maakt, creëert ze schilderijen die de onbetrouwbare aard van de herinnering weergeven: gereduceerd, vereenvoudigd en getransformeerd door tijd en afstand.

Ze studeerde in 1997 met grote onderscheiding af aan Sint-Lucas in Gent. Ze schildert vanuit haar geheugen en foto's die ze maakt tijdens escapistische reizen naar stedelijke en Zuid-Europese landschappen. Wanneer ze begint met schilderen zijn details al aan het vervagen. Dit natuurlijke proces van vergeten vormt haar methodiek: ze reduceert beelden bewust tot hun essentiële elementen, waarbij ze details weglaat totdat sfeer, kleur en gevoel overblijven.

Haar proces begint met foto's die ze opzettelijk laat vervagen voordat ze deze als onderschildering gebruikt. Vervolgens brengt ze lagen acrylverf aan, waarbij ze selectief wist en manipuleert. Wat ontstaat zijn geen afbeeldingen van plaatsen, maar restanten: visuele echo's die genoeg behouden om herkenning op te roepen, terwijl ze tegelijkertijd de hiaten en vervormingen erkennen die inherent zijn aan het herinneren.

Haar werk functioneert als een vorm van conservering, maar ze erkent de paradox ervan: het schilderij wordt de herinnering die de oorspronkelijke ervaring vervangt of vervormt. Wat ze niet schildert, herinnert ze zich minder. Naarmate de tijd verstrijkt en haar eigen geheugen onbetrouwbaarder wordt, is deze confrontatie met vergeten centraal geworden ​​in haar werk.

Hilde Goossens exposeerde in Mu.ZEE (Oostende), Textielmuseum (Gent) en het Stadsmuseum Sint-Niklaas (SteM). Solopresentaties zijn onder andere in de Zebrastraat (Gent), De Weverij (Evergem), en Cultureel Centrum De Meent (Alsemberg). Haar werk is opgenomen in particuliere collecties, waaronder Merode (Ronse).