Hilde Goossens

Hilde Goossens schildert om te onthouden. Dan snijdt ze het schilderij in repen om de herinnering te vervormen.

Vertrekkend vanuit foto’s genomen op reis, begint ze elk werk op papier door een vervaagd beeld van de foto af te drukken als onderschildering. Daarop bouwt ze vervolgens acryllagen op totdat de foto een schilderij is geworden. Ze schildert het beeld suggestief en reduceert het tot zijn essentie. Daarna volgt de bepalende handeling: ze snijdt het werk in rechte verticale repen en stelt het in een andere volgorde opnieuw samen. Het originele beeld verschuift. Iets herkenbaars blijft, maar de hersenen hebben even de tijd nodig om de logica te vinden in wat verschoven is. 
De meeste collages die zo ontstaan, steunen op gevonden of toegeëigend materiaal. Goossens werkt uitsluitend met eigen bronmateriaal, geschilderd met de bedoeling het te versnijden. Werk maken om het daarna te ‘ontmaken’ is een andere vorm van dezelfde vraag: wat overleeft de vertekening en wat gaat onherroepelijk verloren? 
Haar praktijk onderzoekt de onbetrouwbaarheid van het geheugen. Tegen de tijd dat ze begint te schilderen, zijn details al aan het vervagen. Het snijden zet dat proces verder. Wat ontstaat zijn geen representaties van plaatsen, maar residuen. Visuele echo's die genoeg bewaren om herkenning op te roepen, maar die tegelijk de lacunes erkennen die eigen zijn aan herinneren.

Goossens studeerde met grote onderscheiding af aan Sint-Lucas Gent in 1997. Ze werkt vanuit haar atelier in de Vlaamse Ardennen. Ze exposeerde in Mu.ZEE (Oostende), het Textielmuseum (Gent) en het Stadsmuseum Sint-Niklaas (SteM). Solotentoonstellingen vonden plaats in Zebrastraat (Gent), De Weverij (Evergem) en Cultureel Centrum De Meent (Alsemberg). Haar werk maakt deel uit van de privécollectie Merode (Ronse).