Denise Hermo deelt haar werkplek tijdens Atelier in beeld: 'Het is een levend archief vol onaf werk, mislukte stukken en sporen van vorige levens.’
‘Ik ben opgegroeid in Buenos Aires. In onze kelder hing vaak de geur van olieverf: mijn moeder schilderde daar. Ik had een kleine schildersezel naast de hare en deed haar bewegingen na. Op zondagen waren er familiebijeenkomsten. Mijn grootmoeder schreef poëzie, mijn vader speelde gitaar, net als mijn tante, die ook folklore zong. Die kant van kunst voelde spontaan, luid en chaotisch. Thuis was creëren eerder een oefening in discipline en introspectie. Zo leerde ik dat kunst tegenstellingen kan verenigen, en toch iets blijft dat je wil delen. Kunst werd niet gezien als iets verheven, maar als een vanzelfsprekend deel van het dagelijks leven.
In 2010 kwam ik voor een trimester studeren naar Valencia. Het was mijn eerste kennismaking met Europa. Ik bracht er veel tijd door in musea, en die ervaring betekende een kantelpunt. Buenos Aires is cultureel zeer levendig, maar historisch jong. Veel prekoloniale visuele identiteit is uitgewist of slecht gedocumenteerd; wat volgde was vaak gebaseerd op geïmporteerde Europese modellen. Dat besef riep vragen op over identiteit, canonvorming en legitimiteit. Ik begon me bewuster te verdiepen in kunstgeschiedenis, -theorie en filosofie. Een breed en voortdurend groeiend referentiekader is voor mij essentieel om een praktijk diepgang te geven.'
Toen ik zo’n tien jaar geleden in Brussel kwam wonen, begon ik met keramiek. Ik leerde het vak bij verschillende docenten verspreid over de stad. Daarna volgden experiment, trial-and-error en veel weggooien. Die combinatie van academische kennis en een autodidactische aanpak vind ik waardevol: eerst leer je kijken, begrijpen en beheersen, en daarna moet je durven loslaten en opnieuw met kinderlijke nieuwsgierigheid werken.
Het leven tussen Brussel en Buenos Aires zorgt voor frictie, vaak emotioneel geladen. Thema’s als herinnering, roots, identiteit en afstand vormen materiaal om mee te werken. Maken is voor mij een manier om die spanning vorm te geven. Daarnaast is er familie. We waren met twee, nu zijn we met vier. Het moederschap heeft een onverwachte bron van inspiratie geopend. Huiselijke dynamieken en familierelaties zijn narratieven geworden die in mijn werk blijven doorwerken.
Een atelier is nooit statisch. Soms is het chaotisch en vol energie, soms stil en opgeruimd, soms bijna vergeten. Het is een levend archief vol onaf werk, mislukte stukken en sporen van vorige levens.
'Mijn recente werk bestaat uit niet-draagbare juwelen, opgevat als kleine rituele objecten. Ze bevinden zich ergens tussen dragen en tonen: niet functioneel, niet louter decoratief. Ik zie ze als dragers van betekenis, bijna als amuletten. Het werk is geworteld in mijn Latijns-Amerikaanse achtergrond en put uit oude culturen, ambachtelijke tradities en ceremoniële kledij. De meeste stukken zijn borstplaten of halskettingen in aardewerk, gecombineerd met messing en textiel. Ze verbeelden relationele dynamieken, zorg, natuur en herinnering. Sommige stukken maken geluid wanneer je beweegt. Dat activeren vind ik heel bevredigend: het werk spreekt niet alleen visueel, maar ook auditief.’
Denise Hermo
Denise Hermo (Buenos Aires, 1988) is een Argentijnse ontwerpster en ambachtsvrouw die in Brussel woont en werkt. Haar werk is beïnvloed door de oude culturen van Latijns-Amerika en door etnische kunst uit de hele wereld. Bij elk stuk streeft ze naar een evenwicht tussen oud en nieuw, bezinning en spel, het individuele en het collectieve. Ze reflecteert op eurocentrisme, gemengde identiteiten, vrouwelijke verhalen en de ethiek van zorg. Denise is een fervent liefhebber van kleur en ornamenten.
