Duik in de buitenaardse landschappen van Jasper Nollet
Het NUCLEO-atelier van Jasper in de Abeelstraat is klein, maar bruist van de verhalen. Zijn werktafel ligt er bezaaid met Byzantijnse kunstboeken en twee dikke ringmappen. Daarin bewaart hij een verzameling screenshots, foto’s van tentoonstellingen en beelden die hij van het internet plukt. Samen vormen ze een soort visueel archief. ‘Er zit een systeem in,’ lacht Jasper. ‘maar voor iemand anders is het waarschijnlijk bijna onmogelijk te ontcijferen.’
De inhoud van die mappen verraadt al snel een van zijn grootste fascinaties: buitenaards leven. Die interesse gaat terug tot zijn middelbare schooltijd. Wat begon met een app die sterren en planeten in kaart brengt, groeide uit tot de hoop dat daar ergens andere levensvormen bestaan. “Op deze aardkluit voel ik me vaak een beetje een alien. Daarom weerspiegelt mijn werk ook een soort escapistische droom: het idee dat er misschien meer is buiten deze wereld. Mijn thesis heette niet voor niets asjeblief ontvoer mij: het was een rechtstreekse smeekbede aan aliens om me mee te nemen.’
Wie door zijn schetsboeken bladert of naar zijn keramische bas-reliëfs kijkt, herkent de buitenaardse wezens meteen: grote hersenpannen, zwarte ogen en kleine ledematen. De beelden lijken recht uit sciencefictionfilms te komen, en dat is geen toeval. ‘Ik beeld aliens bewust vrij stereotiep af’, legt Jasper uit. ‘Zo’n herkenbaar beeld vind ik belangrijk. Mijn tekeningen zijn vaak heel gedetailleerd, waarin de aliens haast een soort rustpunt vormen.’
Rond die figuren bouwt hij volledige werelden. Landschappen, dorpen vormen vaak de achtergrond voor scènes waarin zijn aliens samenkomen. ‘Meestal teken ik plekken waar ik zelf graag zou willen zijn’ vervolgt hij. ‘Vooral volkse taferelen waar samen wordt gegeten of gedronken keren vaak terug.’
Aan het begin van zijn studies Illustratie aan LUCA School of Arts werkte Jasper nog erg tweedimensionaal. Tot hij een zoektocht startte naar een manier om zijn beelden meer diepte te geven. ‘Wanneer ik aliens schilderde of tekende, kwam mijn werk al snel in het vaarwater van comics zoals Rick & Morty terecht,’ vertelt hij. ‘Dat pad wilde ik niet per se volgen en ik begon naar een manier te zoeken om mijn tekeningen iets minder vlak te maken.’
Op deze aardkluit voel ik me vaak een beetje een alien. Daarom weerspiegelt mijn werk ook een soort escapistische droom: het idee dat er misschien meer is buiten deze wereld.
Al snel ontdekte hij hoe keramiek de ideale drager bleek te zijn voor zijn werk. Van zodra hij daarmee begon te experimenteren, zag hij tot zijn grote enthousiasme dat zijn tekeningen meer gelaagdheid kregen. Ook het kleuronderzoek naar verschillende glazuren bracht het buitenaardse meer in zijn werk. ‘Mijn beelden ontstaan meestal eerst in mijn schetsboek, waarna ik ze overzet op tegels’, gaat Jasper verder. ‘Keramiek is een heel trage manier van werken. Dat staat haaks op hoe chaotisch ik ben en hoe snel ik werk wil maken. Ik heb al meermaals de fout gemaakt om overhaast te beginnen tekenen op klei.'
En stel dat hij ooit echt een alien ontmoet? Heeft hij dan al een welkomstgeschenk klaarliggen?
'Ik zou vooral rekening houden met de grootte van het werk,' vertrouwt Jasper toe. 'Aliens lijken volgens veel theorieën nogal klein te zijn. Ze moeten het natuurlijk wel kunnen meenemen naar hun planeet. Wat ik geef, dat wil ik nog wel goed uitpluizen. Maar ik ben eigenlijk vooral benieuwd hoe zij eruitzien. En of dat een beetje lijkt op hoe ik hen al die tijd heb afgebeeld.'
