Ellen De Vos zoomt in
'Voor mij start alles bij een fascinatie voor details. Als kind fietste ik dagelijks voorbij veel bomen. Mijn droom toen was om ooit alle blaadjes van die bomen te kunnen tekenen. Nog steeds heb ik in mijn dagelijks leven veel aandacht voor details, en kan ik me verliezen in staren naar de maan. Of in de aardse natuur, architectuur en technologie. Wat soms een gevaarlijke fietser of wandelaar van me maakt.
Over waarnemingstekenen en kraters
Ik probeerde vroeger in mijn tekeningen iets te vatten zoals het eruitziet. Dat leerde ik ook: om te tekenen wat ik zag, niet wat ik dacht te zien. Het pure waarnemingstekenen. Ik streefde naar het zo gedetailleerd mogelijk weergeven van mijn omgeving.
Gaandeweg heb ik geleerd om dat los te laten. Waar ik vroeger alles wilde vastleggen, geef ik mezelf en de kijker nu de vrijheid om het beeld op z'n eigen manier aan te vullen.
Het is een soort andere benadering van tekenen. Die werd in gang gezet in 2021, nadat ik toevallig een maanoppervlak tekende in mijn schetsboek. Door die ene tekening groeide een fascinatie voor de ruimte, waarover ik toen amper iets wist. Sindsdien onderzoek ik zowel wetenschappelijk als spiritueel de kracht en het ontstaan van het universum. Zo zoek ik naar mijn eigen plek hierin als maker, het begin van een pseudowetenschappelijk onderzoek.
De laatste jaren teken ik vooral kraters, hemellichamen en vormen die me doen denken aan de maan. Mijn werk zoomt in tot de kleinste details. Ik wil die texturen snappen en verdiep me er zo grondig in, dat het lijkt alsof ik letterlijk in die wereld wil duiken. Het lijkt wel contradictorisch, maar tegelijk komt mijn werk steeds meer los van de realiteit. Ik vertrek niet langer van ruimtefoto's, maar vooral van zelfgemaakte objecten, filmstills en voorgaande tekeningen. Ik vergroot, zoom in en vul vraagtekens aan met verzonnen details. Daardoor leunt mijn werk steeds meer aan tegen abstractie.
Ik neem mensen mee op een goedkope ruimtereis
Een veilige ruimte
Mijn focus op details kan je ook zien als een soort oogkleppen, ik schakel de grotere omgeving uit. Mijn werkproces voelt daardoor erg meditatief. Ik vlucht in de veilige ruimte van mijn schetsboek.
Toeval of niet, mijn afstudeerproject (in 2016 aan LUCA School of Arts) ging ook over veilige ruimtes en vluchten. Ik wilde een soort documentatie maken van mensen op de vlucht, en verbond dit met mijn moeders verhaal, die vluchtte uit een onveilige thuissituatie. Hieraan werken was zo heftig, dat ik zelf vluchtte in mijn schetsboek. Ik trok me terug in de plantentuin, waar ik dagelijks een stukje van die groene ruimte ging tekenen. Uiteindelijk werd het dus een drieluik over vluchten en de vraag: wat is een veilige plek? Die scriptie deed me anders kijken naar de wereld en naar mijn eigen werk.
Ook nu vlucht ik nog uit de realiteit. Of eerder: ik creëer mijn eigen realiteit. Deze rustgevende omgeving geef ik op mijn manier terug aan de toeschouwer, die het hoofdpersonage wordt van mijn 'geïnterpreteerde' ruimte. Ik schenk een goedkope ruimtereis.
Fascinatie voor stenen
Ondertussen merk ik dat er een nieuwe fase begint. De expo van Alicja Kwade in Museum M gaf aanleiding tot een nieuwe fascinatie: stenen. Toen er kort na dat expobezoek een deel van de stenencollectie van de grootvader van mijn man in mijn atelier belandde, kon ik er echt mee aan de slag. Een zoektocht om de verbinding met de aarde opnieuw te voelen. Hier focus ik me nu op, al is dat versnipperd: ik werk steeds aan veel verschillende dingen. Sinds kort heb ik weer de ruimte om echt onderzoek te doen, me te verdiepen in materialen en vrij te experimenteren, ontzettend spannend, maar vooral een verademing.'
Ellen De Vos
Broodmaan 3
Ellen De Vos
Europa 1
Ellen De Vos
Broodmaan 2
Ellen De Vos
Lensdop 1
Ellen De Vos
Knikker 1
Ellen De Vos
Gekantelde aarde 1
