Grafisch ontwerper Sam Corijn liet zich inspireren door UFO's boven België: 'Iets visualiseren wat nog niet echt vorm heeft, dat is interessant.'
Het UFO-mysterie van Lotenhulle
Sam Corijn werkt als grafisch ontwerper, experimenteert graag met technieken zoals risoprint en zeefdruk, en maakt samen met zijn vader klokken die mensen aansporen om meer tijd met elkaar door te brengen. 'Veel ideeën komen uit mijn omgeving of uit verhalen die ik ergens opvang,' zegt hij. 'Als grafisch ontwerper werk je vaak in opdracht, maar ik probeer ook tijd te maken voor eigen werk. Dat is een ander proces. Bij een opdracht is het duidelijker: iemand wil iets en jij zoekt een vorm. Als het vanuit jezelf vertrekt, moet je er veel bewuster tijd in steken. Maar in elk project wil ik wel een verhaal vertellen.'
Zo dook hij in functie van een schoolopdracht in het UFO-mysterie van Lotenhulle. In 1955 zag Marin V. naar eigen zeggen vijf vliegende schotels boven het dorp. Zijn verhaal groeide uit tot een lokale legende en leidde uiteindelijk zelfs tot een officieel UFO-monument, meteen het allereerste in België. 'Ik ben zelf van Lotenhulle, dicht bij Aalter,' vertelt Corijn. 'In 2004 werd er verderop in mijn straat een UFO-gedenksteen geplaatst. Als kind vond ik dat altijd fascinerend.'
Een reconstructie met tekeningen
Voor zijn publicatie begon hij het verhaal in elkaar te puzzelen aan de hand van archiefmateriaal, krantenartikels en interviews. Die fragmenten combineerde hij met houtskooltekeningen die scènes uit het verhaal reconstrueren. 'Een verhaal op die manier reconstrueren, is het liefste wat ik doe. Zelf heb ik niet meteen de ambitie om een nieuw verhaal te bedenken, maar ik voorzie een verhaal graag van tekeningen', vertelt hij. 'Voor ‘Ongeveer Zo Iets’ werkte ik met houtskool, omdat je daar snel een krachtig beeld mee kan maken. Het enige beeldmateriaal bij het verhaal waren handgebaren van Marin die uitbeelden hoe groot of hoe ver iets ongeveer was. Mijn tekeningen vertrekken dus meer uit de verhaallijnen zelf. Dat vind ik interessant: iets visualiseren wat nog niet echt een vorm heeft.'
De publicatie leest als een soort dossier: een verzameling documenten waarin alles zo volledig mogelijk wordt uitgelegd. 'Alles zit erin, maar is niet per se makkelijk te lezen,' zegt Sam. 'Ik heb bewust gaten gelaten tussen de tekst. Als lezer moet je zelf het verhaal reconstrueren, en lees je wat je wil lezen.'
Een verhaal reconstrueren, is het liefste wat ik doe. Zelf heb ik niet meteen de ambitie om een nieuw verhaal te bedenken, maar ik voorzie een verhaal graag van tekeningen.
Het verhaal kreeg bovendien een onverwacht vervolg. Eind 2025 liet de familie van Marin V. het monument verwijderen omdat ze de naam niet langer met het verhaal wilden verbinden. 'Maar daardoor kreeg het eigenlijk nog meer aandacht,' zegt Corijn. 'Met mijn broers hebben we na het weghalen van het monument graszaad gestrooid op de lege plek. Tot onze verbazing trok onze ludieke actie de aandacht van de pers.'
Wat ooit begon als een schoolopdracht blijft Corijn ondertussen achtervolgen. 'Onlangs contacteerde het UFO-meldpunt mij met de vraag of ze een print konden kopen,' vertelt hij. 'Het blijft grappig hoe zo’n project jaren later nog steeds nieuwe verhalen oplevert.'
