No Fingerprints on Precious Things

Installatie
Cyanotype op archiefhandschoenen.

Spelen in de sfeer van de rand. Een groeiende collectie archiefhandschoenen vertoont sporen van gebruik; ze krijgen betekenis door contact of nabijheid.

In de late oudheid werden graven, lichaamsfragmenten of zelfs fysieke objecten die in aanraking waren geweest met de lichamen van heiligen, vereerd. Vele eeuwen later worden voorwerpen die van het toneel vallen – objecten die zijn aangeraakt door beroemdheden – op vergelijkbare wijze aanbeden en gewaardeerd. Deze in oorsprong alledaagse voorwerpen ontlenen hun betekenis aan dat contact.

Zodra dergelijke objecten echter in een museum belanden, verandert de dynamiek volledig: we worden plotseling geconfronteerd met een verbod om ze aan te raken. Onze handen worden aan banden gelegd door vitrines, sloten en afzetpalen. Hoewel we geneigd zijn te denken dat deze middelen enkel dienen om waardevolle stukken te beschermen tegen ongewenste vingerafdrukken, creëren ze in feite zelf de waarde en de betekenis ervan.

Witte archiefhandschoenen – een hulpmiddel dat wordt gebruikt om sporen, zoals vingerafdrukken, op kwetsbare, kostbare of sacrale objecten te voorkomen – vertonen nu vlekken op de handpalm. Op de handschoenen zijn afdrukken zichtbaar van de voorwerpen die ermee zijn vastgehouden; alsof ze te lang zijn vastgehouden: een label, een sleutel, een afzetpaal...

Nu ze in een vitrine zijn geplaatst, vormen de handschoenen – op zichzelf al een tweede laag van het perifere – een keten van betekenisgeving door contact; een proces waarbij betekenis ontstaat enkel en alleen door nabijheid.