Danse Macabre

In het midden van de nacht begint het spel,
waar schaduwen met kille handen strelen,
een fluit zingt zacht, een klok slaat fel —
de doden rijzen, om te delen.

cirkel van vuur, een trom die slaat,
voodoo-geheimen fluisteren laag,
hun ogen glanzen, geen ziel die vergaat,
zij dansen tot het ochtend daagt.

De maan bloedrood, haar glimlach koud,
zij kijkt toe hoe leven verteert,
elk ritme dat door het donker gomt,
zegt: niets ontsnapt wat wordt begeerd.

Dan zinkt de nacht, de stilte keert,
het stof daalt neer op bleke aarde,
maar wie dit dansen eens heeft gehoord, 
draagt voor altijd zijn duistere waarde.