Inferno of Excess

Inferno of Excess vertrekt vanuit een beeld van overvloed die haar eigen grens overschrijdt. De verf wordt niet beheerst opgebouwd, maar aangebracht in een toestand van teveel — lagen die zich opstapelen, uitlopen en elkaar beginnen te verdringen.

De verticale bewegingen suggereren geen richting, maar een onomkeerbaar proces van verzadiging en afvloeiing. Wat zich eerst manifesteert als intensiteit en energie, kantelt geleidelijk naar een vorm van verstikking.

De open, witte zones functioneren niet als rustpunten, maar als resten van wat niet langer opgenomen kan worden. Ze markeren de limiet van het oppervlak.

Het werk reflecteert op een systeem waarin accumulatie centraal staat, maar waarin diezelfde overdaad uiteindelijk leidt tot uitputting en verlies van evenwicht.