Residual tension VI

Residual Tension VI introduceert een vloeiendere en organischere beweging binnen de reeks. Het gebaar lijkt niet langer samengedrukt of strak vastgehouden, maar ontvouwt zich directer over het oppervlak.

De beweging blijft ingehouden, maar minder gecontroleerd. In plaats van spanning te dragen via densiteit of weerstand, ontstaat ze hier vanuit de instabiliteit van het gebaar zelf, een beweging die lijkt te drijven, te aarzelen en op te lossen terwijl ze toch haar evenwicht probeert te bewaren.

De ruimte errond blijft open en stil, waardoor het gebaar kan bestaan zonder oplossing. Wat overblijft is een stillere vorm van spanning, waarin impuls en beheersing kort samenkomen voor ze tot rust lijken te komen.