Residual tension VII

Residual Tension VII onderzoekt het moment waarop beweging begint te fragmenteren onder haar eigen gewicht. Het gebaar lijkt niet langer vrij over het oppervlak te bewegen, maar wordt onderbroken, vertraagd en gedeeltelijk opgelost in de ruimte errond.

Door het gebruik van diep Pruisisch blauw, droge overgangen en open witruimte ontstaat een spanningsveld tussen aanwezigheid en verdwijnen. Het werk balanceert tussen controle en erosie, waarbij sporen van weerstand zichtbaar blijven in de verflaag.

In plaats van een directe emotie af te beelden, probeert het schilderij een psychologische toestand voelbaar te maken, een moment waarin spanning zich niet ontlaadt, maar blijft nazinderen in het oppervlak.