Everlasting

“Everlasting” vertrekt vanuit een innerlijke, bijna tijdloze ruimte. Het werk ontstaat in lagen, waarin controle en toeval elkaar afwisselen — een proces dat mij toelaat om los te komen van het herkenbare en het zekere.

Wat overblijft is geen concreet beeld, maar een veld van aanwezigheid. Iets dat tegelijk vertrouwd en vreemd aanvoelt. Alsof je kijkt naar een landschap dat je niet kent, maar dat toch resoneert.

In die zin raakt “Everlasting” aan het idee van ontmoeting: het onbekende dat niet bedreigend is, maar uitnodigt tot kijken, vertragen en openstaan. Misschien is dat wel de essentie van verwelkoming — niet begrijpen, maar toelaten.

Het werk nodigt de toeschouwer uit om zijn eigen betekenis te projecteren. Om, net zoals bij een ontmoeting met het andere, eerst te kijken zonder oordeel.