Ondersteboven

Ondersteboven speelt met waarneming en perspectief. Het werk toont een naakte figuur die bijna oplost in een ritmisch spel van kleurbanen, alsof het lichaam en de achtergrond één ademend geheel vormen. De verticale strepen in zachte, maar contrasterende tinten roepen beweging en instabiliteit op: alsof de figuur voortdurend kantelt, zweeft of in een spiegelbeeld gevangen zit.

De titel verwijst niet enkel naar de fysieke omkering, maar ook naar een innerlijke staat: het gevoel de wereld andersom te ervaren, los van vaste grond. Het werk balanceert tussen herkenbaarheid en vervaging, tussen menselijk en abstract. Het lichaam is aanwezig en afwezig tegelijk een echo van kwetsbaarheid en kracht.

Met zijn experimentele techniek: oliedrukken die tegelijk schilderachtig en grafisch ogen, tilt dit werk de figuratie naar een ander niveau. Het laat de toeschouwer stilstaan bij de fragiliteit van vorm en identiteit in een wereld die voortdurend in beweging is.