Hope: onder de vallende hemel

Een gelaagde lucht, een puinberg en de vallende belofte van hulpgoederen vormen de structuur van dit werk. Het kind dat op een richel zit , is geen centraal personage maar een stille aanwezigheid die het geheel een menselijke schaal geeft. Het lichaam is fragiel maar de compositie probeert dit niet te dramatiseren. De rode markeringen functioneren als sporen in het terrein, punten die getuigen van wat verdwenen is zonder het expliciet te benoemen.

Mijn werk probeert geen verklaringen te geven. Het verzamelt fragmenten van een verwoeste omgeving,  tot een nieuwe structuur. In die structuur laat ik ruimte voor stilte en observatie.