24 Paragons Filial Piety

De 24 Paragons — gehoorzaamheid, plicht en kinderlijke deugd

Deze schilderijenreeks vertrekt vanuit de 24 Paragons of Filial Piety (Guo Jujing), een verzameling van traditionele Chinese verhalen die de deugd van kinderlijke gehoorzaamheid en eerbied voor de ouders centraal stelt. De verhalen, die eeuwenlang werden doorgegeven en verbeeld, beschrijven uitzonderlijke daden van kinderen die hun loyaliteit, zelfopoffering en plicht tegenover hun ouders tot het uiterste doorvoeren.

In deze reeks worden de vierentwintig verhalen opnieuw benaderd vanuit de beeldende kunst. Niet als historische illustraties, maar als scènes waarin menselijke relaties, affectie, afhankelijkheid en gehoorzaamheid zichtbaar worden. De schilderijen onderzoeken hoe een morele waarde zich vertaalt naar het lichaam: in houdingen, gebaren, blikken en momenten van onderwerping of zelfopoffering.

De werken zijn opgebouwd uit een combinatie van potlood en acrylverf. Het potlood brengt een onderzoekende, soms kwetsbare lijn in het beeld; de acrylverf voegt daar kleur, massa en een meer lichamelijke aanwezigheid aan toe. 

Centraal staat het kind als drager van een morele verwachting. De verhalen presenteren gehoorzaamheid als een vorm van deugd, maar roepen tegelijkertijd vragen op die ook buiten hun oorspronkelijke culturele context herkenbaar zijn. Wanneer wordt zorg liefde, en wanneer wordt liefde plicht? Hoe ver kan zelfopoffering gaan voordat zij haar vrijwillige karakter verliest? En wat betekent het om als kind een moreel ideaal te moeten belichamen?

Juist in deze dubbelzinnigheid ligt het vertrekpunt van de reeks. De werken proberen de historische verhalen niet te veroordelen of te idealiseren, maar openen een ruimte waarin hun waarden opnieuw kunnen worden bekeken. De uitzonderlijke daden van de protagonisten krijgen daardoor een meer ambivalente betekenis: ze kunnen gelezen worden als uitingen van liefde en verbondenheid, maar ook als beelden van gehoorzaamheid, sociale verwachting en zelfuitwissing.

De 24 Paragons worden daarmee niet uitsluitend gezien als verhalen over kinderlijke gehoorzaamheid, maar als een onderzoek naar de complexe relatie tussen liefde en plicht, autonomie en verwachting, individu en familie. Door deze eeuwenoude verhalen opnieuw in beeld te brengen, ontstaat een ontmoeting tussen een historische moraal en hedendaagse vragen over hoe wij zorg, loyaliteit en verantwoordelijkheid begrijpen.