Stille getuigen

Stoelen

Voor een verweerde houten deur, gehuld in de stilte van vergane tijden, staan vier oude stoelen zij aan zij. Elk draagt zijn eigen geschiedenis, tastbaar in de krassen, slijtplekken en kromgetrokken vormen. Hun hout, ooit levendig, is nu dof en verweerd — een palet van warme bruintinten die fluisteren over vergeten gesprekken en lang vervlogen middagen.

De achtergrond, een verweerde stenen muur, benadrukt de tijdloosheid van het tafereel. Het is alsof de stoelen, ondanks hun verschillen, samenzweren in een gedeeld stilzwijgen. Hun samenzijn roept een gevoel van nostalgie op, alsof ze wachten op mensen die nooit meer komen, maar die ooit thuishoorden op deze plek.

Een poëtisch moment van rust, gevangen in een stille compositie waar verleden en vergankelijkheid elkaar ontmoeten.