Kleurmeridiaan (Colorwich Meridian)

Kleurmeridiaan - links heb ik mijn nacht geschilderd. Dat diepe middernachtblauw, dat bosgroen dat ben ik in mijn stilste momenten, wanneer de wereld slaapt en ik alleen ben met mijn gedachten. Die kant van het doek is mijn introspectie, mijn eenzaamheid, mijn zoektocht naar antwoorden in het donker. Elke horizontale streek die ik daar aanbracht voelde als een gefluisterd geheim, als een traan die ik niet wilde laten zien.

En dan rechts mijn explosie. Dat vurige rood, dat oranje, dat goud dat is alles wat ik niet kan binnenhouden. Mijn woede, mijn passie, mijn wanhopige verlangen om te leven, te voelen, te branden. Die waterval van kleur stortte uit me toen ik niet langer kon zwijgen. Het is mijn schreeuw, mijn lach, mijn hart dat weigert zich te laten doven.

In het midden die ruwe, gestructureerde lijn die beide helften scheidt en verbindt, is de grens tussen wie ik ben en wie ik probeer te zijn. De ontmoeting tussen mijn schaduw en mijn licht. De plek waar ik mezelf ontmoet en bang ben voor wat ik zie.

Het is de meridiane lijn door mijn ziel waar ik elke dag opnieuw moet kiezen : blijf ik in het rustige donker of durf ik het vuur aan? Kan ik beide zijn? Mag ik beide zijn?

Elke textuur, elk contrast dat ik aanbracht vertelt over die innerlijke oorlog tussen sereniteit en chaos. Tussen de stilte die me beschermt en de intensiteit die me levend maakt.

Ik ben niet donker noch licht. Ik ben de grens ertussen. Ik ben de plek waar tegenstellingen elkaar ontmoeten en weigeren los te laten. En misschien is dat precies waar schoonheid ontstaat. In die onmogelijke balans. In die pijnlijke maar prachtige spanning van gewoon... heel zijn.