Tussenrand

Een beeld dat zich niet vast laat pinnen op één betekenis: zee, lucht en of bergen? Vormen, beweging, licht—herkenbare sporen die tegelijk lijken te verschuiven zodra je ze probeert te benoemen. Wat dichtbij is, toont textuur en richting; wat verder ligt, lost op in een zachte waas, alsof het zich terugtrekt in een eigen wereld.

Onder de zichtbare laag leeft een geschiedenis van eerdere gebaren. Kleuren die ooit fel waren, structuren die een andere compositie suggereerden— grensranden van eerdere momenten die niet verdwenen zijn maar meeschuiven met het ritme van het werk. 

De onvaste randen worden een manier van kijken: een uitnodiging om niet te zoeken naar zekerheid, maar naar beweging, naar het gebied waar waarneming en herinnering elkaar raken.