De verkleuring haast

Een verwerking van het beeld door een dierbare die de wereld anders beleefd, haar woorden vertalen haar wereld. 

Mijn gezichtsveld is als de vuurtoren. Een klein lichtpuntje dat uitsteekt in de donkerte rondom.

De samenleving, als de rots die een groot contrast vormt met de toren. Niet gemaakt  voor personen die de struikelblokken niet kunnen waarnemen.

De donkere onweerswolk, als de druk die boven mijn hoofd hangt door de onvoorspelbare degeneratie van mijn beperking.

Maar bovenal, de blauwe hemel. Want donkere wolken zijn tijdelijk, die trekken uiteindelijk wel weg. En hoe zwaar de lucht ook wordt of hoe ruw de rots ook is: mijn licht blijft schijnen.

• Nora Claerhout