Waar golven dragen

Waar gedachten verdwijnen en herinneringen blijven.
Gedachten verweven zich met golven die slepen,
een wereld die meetrekt, die blijft bewegen.
De zee deinst terug, laat stilte ontstaan,
terwijl ik zoek naar een begin dat ik nooit heb verstaan.

Een toekomst die ik nooit zag komen,
een wereld die veranderde zonder mijn dromen.
Een verlangen naar iets wat niet langer bestaat,
wat niet langer kan bestaan, maar toch niet vergaat.

Ik vloei met het water, vervaag met de tijd,
tussen wat ik verlies en wat ik achterlaat.
Het waarderen en verdragen, het loslaten en dragen,
de stille herinneringen die blijven knagen.

Want de wereld rondom mij blijft draaien,
terwijl ik zoek naar rust in haar getijden.
Een wereld van stilte, van emoties en pijn,
van dagen die doordraaien en toch stil kunnen zijn.

En telkens wanneer de zee zich terugtrekt,
blijft achter wat de vloed in mij heeft gewekt.
Ik leer te dragen wat niet meer zal zijn,
en vind in het verdwijnen een plek om te zijn.