Cuba

Cuba - dit werk explodeerde uit mijn hart als een liefdesbrief aan een land dat mijn ziel raakte op een manier die ik nooit had kunnen voorspellen.

Ik herinner me het moment dat ik voor het eerst voet zette op Cubaanse grond, de overweldigende sensatie van alles tegelijk : kleuren die feller waren dan ik ooit had gezien, muziek die mijn lichaam dwong te bewegen voordat mijn hoofd toestemming gaf, mensen die leefden met een intensiteit die me tegelijk beangstigde en bevrijdde.

Dat geel dat was de zon die me verbrandde en tegelijk genas, de warmte die door mijn huid heen mijn hart bereikte. Ik bracht het aan in grote, zelfverzekerde bogen omdat dat precies was hoe Cuba zich voelde : moedig, uitbundig, onverontschuldigend levend. Het diepgroene droeg de onmetelijke kracht van de Cubaanse bevolking.

Het vurige rood was de passie die ik overal zag in de dans, in de straten, in de manier waarop mensen liefhadden en bestonden met hun hele wezen. En het levendige blauw dat waren de oceanen en luchten die me leerden dat vrijheid niet de afwezigheid van problemen is, maar de weigering om je vreugde te laten stelen.

Ik schilderde dit met mijn hele lichaam bewegend op Cubaanse muziek, tranen stromend over mijn wangen van dankbaarheid. Want dit land leerde me iets wat ik mijn hele leven had vergeten: dat leven betekent voelen, volledig voelen, zonder schaamte. Die improvisatie, die spontaniteit dat was geen chaos maar wijsheid, de wetenschap dat controle een illusie is en dat schoonheid ontstaat wanneer je je overgeeft aan het ritme.

Elke laag vertelt een verhaal : de armoede naast de rijkdom, het verdriet naast de vreugde, de traditie verweven met de moderniteit. De complexiteit, de tegenstellingen, de manier waarop Cuba me leerde dat je gebroken en prachtig kunt zijn, vechtend en dansend, huilend en lachend, allemaal in hetzelfde moment.

Dit schilderij werd mijn dankgebed voor de spirituele thuiskomst die ik vond in een land dat niet het mijne was maar wel mijn hart stal. Het herinnert me eraan dat veerkracht eruitziet als blijven dansen terwijl de wereld instort, dat levendigheid een keuze is die je elke dag maakt ondanks alles.

Cuba leerde me leven en dat geschenk blijft ademen in elke penseelstreek.