Een Teken (A sign)

Een Teken - dit werk greep me letterlijk bij de keel op een moment dat ik wanhopig op zoek was naar een reden om door te gaan, naar een signaal dat me zou vertellen dat er nog iets kwam na de as.

Ik smeekte het universum om me een teken te geven. Dat mijn pijn niet voor niets was. En toen begon ik te schilderen, niet met mijn hoofd maar met iets diepers, iets ouders.

Het rood stroomde uit me als een rivier van alles wat ik had verloren : relaties, dromen, versies van mezelf die waren verbrand in het vuur van het leven. Maar toen kwam het oranje, warmer, levendiger en ik voelde iets verschuiven in mijn borst. Dat was geen destructief vuur meer, dat was transformerend vuur.

Het geel brak door als een openbaring, en ik schilderde het met energieke handen vol ongeloof en fragiele hoop. Dit was mijn teken, niet van buitenaf maar van binnenuit. Het besef dat ik door het diepste duister heen was gegaan en nog steeds kon gloeien, nog steeds licht kon creëren uit mijn eigen as.

Die diepe schaduwen die ik liet blijven, die waren niet mijn vijanden maar mijn fundament. Zonder die duisternis zou het licht betekenisloos zijn geweest. Elke gelaagde textuur vertelde het verhaal van mijn val en mijn opstaan, keer op keer, tot ik eindelijk begreep dat dit het teken was : niet dat de pijn zou stoppen, maar dat ik de kracht had om erdoorheen te blijven transformeren.

Dit schilderij werd mijn persoonlijke feniks, mijn bewijs dat vernietiging en wedergeboorte niet los van elkaar bestaan maar één ademhaling zijn. Het is mijn belofte aan mezelf dat elke keer dat ik val, er vuur genoeg in me brandt om herboren te worden.